Կպարտադրի՞ Սերժ Սարգսյանն Ալիևին

Հայաստանի արտգործնախարարության խոսնակ Տիգրան Բալայանն օրերս նշել է, որ ապրիլյան պատերազմից երկու տարի անց ղարաբաղյան հակամարտության բանակցություններում առաջընթաց չկա, քանի որ Ադրբեջանը հրաժարվում է կատարել ցանկացած պայմանավորվածություն: «Լինում են հանդիպումներ, ձեռք են բերվում համաձայնություններ, բայց Ադրբեջանը ամեն ինչ անում է դրանք չիրականացնելու համար: Ավելին, Ադրբեջանը նաև այնքան հեռու է գնում վերջին շրջանում, որ տարածքային նկրտումներ է հնչեցնում Հայաստանի նկատմամբ: Մենք մեկ անգամ չէ, որ զգուշացրել ենք, որ նման գործելաոճը վտանգավոր է և, միջազգային հանրության ոչ-ադեկվատ արձագանքի պայմաններում, այն կարող է նոր սրացումների բերել», - «Ազատության» հետ զրույցում ասել է նա: 2016 թվականին՝ ապրիլյան պատերազմից մեկ ամիս անց Վիեննայում, ապա Սանկտ Պետերբուրգում Հայաստանի ու Ադրբեջանի նախագահների հանդիպումների արդյունքում պայմանավորվածություններ էին ձեռք բերվել սահմանային միջադեպերը հետաքննելու մեխանիզմներ մշակելու, ինչպես նաև ԵԱՀԿ նախագահի անձնական ներկայացուցչի լիազորությունները ընդլայնելու շուրջ: Իսկ Սարգսյան - Ալիև վերջին հանդիպմանը՝ անցած տարվա հոկտեմբերին Ժնևում, Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները համաձայնել էին հավելյալ քայլեր ձեռնարկել՝ շփման գծում լարվածությունը թուլացնելու համար: Սակայն այս պայմանավորվածություններից որևէ մեկը մինչև օրս չի իրականացվել: Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև վերջին պաշտոնական շփումը տեղի է ունեցել այս հունվարին արտգործնախարարների մակարդակով լեհական Կրակով քաղաքում: Այդ ժամանակ նույնպես պայմանավորվածություն էր ձեռք բերվել Լեռնային Ղարաբաղում հրադադարի ռեժիմի պահպանմանը հետևող ԵԱՀԿ գործող նախագահի անձնական ներկայացուցիչ Անջեյ Կասպշիկի թիմը յոթ հոգով ավելացնելու շուրջ, սակայն նույնիսկ այս պայմանավորվածությունը, ըստ Հայաստանի արտգործնախարարության, Ադրբեջանը չի իրականացնում: Փաստացի, կայացել է երեք հանդիպում, և ամենաբարձր մակարդակով ձեռք են բերվել պայմանավորվածություններ, որոնք միտված էին բանակցային գործընթացում առաջընթացի ապահովման համար համապատասխան պայմանների ձևավորմանը: Սակայն մինչ օրս Ադրբեջանը ոչ միայն հրաժարվում է դրանք իրականացնել, այլև ամեն ինչ անում է, որպեսզի տապալի այդ պայմանավորվածությունների իրագործումը: Ու այս ամենի պայմաններում՝ միջնորդները շարունակում են բալանսավորված հայտարարություններ տարածել, անհասցե, չքննադատելով Ալիևի պահվածքը: Ապրիլյան պատերազմը էական փոփոխությունների է բերել թե՛ Հայաստանի, թե՛ միջնորդների դիրքորոշումներում, կողմերի դիրքորոշումներն, իհարկե, կոշտացել են ու դա բնական է: Առկա իրավիճակում, սակայն, կարծես ողջ պատասխանատվությունը հայկական կողմի վրա՝ իրավիճակը վերահսկելիության դաշտում պահելու տեսանկյունից: Հայկական կողմը պետք է մտածի խաղաղությունը ամրապնդելու մասին, իսկ ավելի ճիշտ՝ Ալիևին խաղաղություն պարտադրելու մասին: Խաղաղությունն ամրապնդել, իհարկե, կարելի է ստատուս քվոն ամրապնդելով, սակայն հայկական դիվանագիտության թիվ մեկ խնդիրը՝ Ալիևին խաղաղություն պարտադրելն է: Թամար Բագրատունի