Պոլի փայտ կդնեին, վրան կգրեին վաստակավոր պոլի փայտ...

Իսկ ձեզ ո՞վ է խաբել, թե լավագույն կատարողն էիք, լավագույն երգն էիք: Որքան հիշում ենք՝ հենց առաջին պահին հույսներդ դրել էիք վաստակավորի կոչման վրա որպես հայությանը համախմբող միակ արժանիք: Եթե հայությունը որոշեր Եվրատեսլի արդյունքները, այդ դեպքում էլ ինչի էին մրցույթ հայտարարում կամ վոկալիստ փնտրո՞ւմ: Պոլի փայտ կդնեին, վրան կգրեին վաստակավոր պոլի փայտ ու կհաղթեինք ամեն տարի, Եվրատեսլին էլ Երևանից չէր գնա հավերժ: Մինչդեռ այնքան աննրբանկատ էր երիտասարդ վաստակավորը, որ հաղորդավարը կիսաեզրափակիչում հարցնում է՝ ինչ կմաղթեիք մասնակիցներին, ամբարտավան կերպով պատասխանեց՝ կմաղթեմ, որ վաստակավոր դառնան, ասել է թե՝ մյուսները շատ հացուպանիր պետք է ուտեն, որ Մհերին հասնեն: Ու այնքան անտակտ, որ մյուսները բացահայտ ղժժացին Մհերի վրա... Ու ուզում էիք այսպես հաղթե՞լ: Եթե ժողովրդի, պրոֆեսիոնալ ժյուրի, տեսահոլովակների յութուբյան դիտումների ցուցանիշները համընկնում են, ուրեմն հենց դա արդարությունն է: Ու փառքուպատիվ Հ1-ին, որ այս անգամ կեղծիքների մասին խոսելու տեղ չտվեց: Ինձ համար արդար կլներ, եթե հաղթեին թե՛ Սևակը, թե՛ Նեմրան, թե՛ Հասմիկը, թե՛ Ամալիան, թե՛ Մարիամը, թե՛ Ռոբերտն ու Գևորգը, թե՛ Կամիլը: Ներկայանալ այդքան ստարամոդնի ու պլագիատ երգով, կիրկորովյան-բասկովյան կատարմամբ ու 90-ականների ռուսական պոպի ժանրի մեջ ու մանկարապրտեզի ցերեկույթի բեմականացմամբ ու մի հատ էլ մուննաթ գալ, պարդոն, դա արդեն այլ անուն ունի.... Գրել է Ստյոպա Սաֆարյանը