«Տառապանքը մեր պատմության վերջին էջը չէ»․ Տեր Հեթում
Ախթալայի հոգևոր հովիվ Տեր Հեթում քահանա Թարվերդյանը գրում է․ ««Տերն է իմ լույսը և իմ փրկությունը, ես ումի՞ց պիտի վախենամ. Տերն է իմ կյանքի ապավենը, ես ումի՞ց պիտի դողամ» (Սաղմոս 26։1)։
Մարդու կյանքում լինում են պահեր, երբ ճանապարհները մթագնում են, ապագան՝ անորոշ դառնում, իսկ սիրտը՝ հոգնած ու լռակյաց։ Լինում են փորձություններ, որոնց առաջ մարդկային բանականությունը չի գտնում պատասխաններ, և ցավեր, որոնց մասին նույնիսկ բառերն են լռում։ Հենց այդ պահերին է բացահայտվում հավատքի իրական խորությունը՝ երբ այլևս չենք ապավինում միայն մեր ուժերին, այլ սովորում ենք ամբողջ սրտով վստահել Աստծուն։
Աստված մեր լույսն է ոչ միայն այն ժամանակ, երբ ճանապարհը պարզ է, այլև այն ժամանակ, երբ խավարի մեջ չենք տեսնում անգամ մեր հաջորդ քայլը։ Լույսի արժեքը բացահայտվում է խավարի մեջ, իսկ հավատքի զորությունը՝ փորձության ժամանակ։ Հավատալ չի նշանակում երբեք չվախենալ կամ չտխրել։ Հավատալ նշանակում է վախի մեջ չմոռանալ Աստծուն, ցավի մեջ չկորցնել հույսը և անորոշության մեջ շարունակել վստահել Նրա նախախնամությանը։
Տերը մեր հույսն է, որովհետև քրիստոնեական հույսը պարզապես ցանկությունների իրականացման սպասում չէ։ Այն համոզումն է, որ տառապանքը մեր պատմության վերջին էջը չէ, որ նույնիսկ ավերակների միջից կարող է նոր կյանք ծլել, իսկ արցունքների միջից՝ աղոթք ծնվել։ Քրիստոսի Հարությունը մեզ հիշեցնում է, որ խավարը վերջնական իշխանություն չունի, և մահն անգամ չի կարող հաղթել աստվածային կյանքին։
Մենք հաճախ Աստծուց խնդրում ենք փոխել մեր հանգամանքները, բայց երբեմն ամենամեծ հրաշքն այն է, երբ Աստված փոխում է մեր սիրտը՝ սովորեցնելով մեզ այլ աչքերով նայել կյանքին։ Նա մեզ սովորեցնում է, որ խաղաղությունը միշտ չէ, որ արտաքին աշխարհի լռությունն է. երբեմն խաղաղությունը հոգու այն վստահությունն է, որ փոթորկի մեջ անգամ միայնակ չենք։
Սակայն եթե Տերն է մեր լույսը, ապա մենք էլ կոչված ենք լույս դառնալու միմյանց համար։ Մեր հավատքը չի կարող սահմանափակվել աղոթքի խոսքերով. այն պետք է արտահայտվի մեր վերաբերմունքի, մեր գործերի և մեր սիրո մեջ։ Ի՞նչ արժեք ունի մեր խոստովանած լույսը, եթե մեր ներկայությամբ մեկ ուրիշի կյանքն ավելի է մթնում։ Ի՞նչ իմաստ ունի Աստծուն ապավինելը, եթե մենք ինքներս չենք դառնում մերձավորի հենարանը։
Աստծուն հավատալ նշանակում է ոչ միայն նայել դեպի երկինք, այլև տեսնել երկրի վրա տառապող մարդուն։ Դա նշանակում է ներել, երբ վիրավորված ենք, սիրել՝ առանց փոխհատուցում ակնկալելու, օգնել՝ առանց մեր բարությունը ցուցադրելու, և չկորցնել մարդկայնությունը նույնիսկ այն ժամանակ, երբ աշխարհը մեզ սովորեցնում է անտարբերություն։
Սիրելի՛ հավատացյալներ, թող մեր կյանքի ամեն օրը սկսվի այս պարզ, բայց խորին խոստովանությամբ՝ Տերն է իմ լույսը և հույսը։
Երբ ճանապարհը դժվար է՝ Նա է մեր առաջնորդը։ Երբ սիրտը վիրավորված է՝ Նա է մեր մխիթարությունը։ Երբ աշխարհը կորցնում է իր խաղաղությունը՝ Նա է մեր հոգու ապավենը։ Իսկ երբ մենք այլևս ելք չենք տեսնում, պետք է հիշենք՝ մարդու հնարավորությունների սահմանը Աստծո հնարավորությունների սահմանը չէ։
Եկե՛ք չվախենանք խավարից, եթե մեր սիրտը բաց է աստվածային լույսի առաջ։ Չկորցնենք հույսը, երբ մեր սպասումները չեն իրականանում։ Չդադարենք սիրել, երբ աշխարհը մեզ սովորեցնում է ատելություն։ Եվ չմոռանանք, որ կյանքի ամենամեծ հարստությունը ոչ թե այն է, թե ինչ ունենք, այլ այն, թե Ո՞ւմ ենք վստահում մեր կյանքը։
Տերն է իմ լույսը, երբ շուրջս խավար է։ Տերն է իմ հույսը, երբ մարդկային հույսերը մարում են։ Տերն է իմ ապավենը, երբ ուժերս սպառվում են։ Եվ Նրա սիրո մեջ նույնիսկ ամենախոցելի հոգին կարող է գտնել ուժ, խաղաղություն և նոր սկիզբ։
Թող Աստծո լույսը լուսավորի մեր միտքը, Նրա սերը ջերմացնի մեր սրտերը, իսկ Նրա հույսը զորացնի մեզ՝ ապրելու հավատքով, սիրելու անկեղծորեն և բարին գործելու ամեն օր։
Ամեն»։
Հետևեք մեզ Viber-ում
