Փոքր պետության նման վարքագիծը գրեթե միշտ հանգեցնում ծայրահեղ ընտրության` վատի և վատթարագույնի միջև. Գոռ Գևորգյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր, պատմաբան Գոռ Գևորգյանը գրում է. «XIX–XX դդ. Մեծ Բրիտանիայի արտաքին քաղաքականությանը հաճախ վերագրում են «Այս պահին խոստացիր ամեն ինչ, հետո իրավիճակ կփոխվի» ձևակերպմամբ մոտեցումը:

 Սա «բալանսավորման դիվանագիտության դարաշրջանին» բնորոշ մոտեցում է, որն իրեն կարող էր թույլ տալ միայն այն պետությունը, որը ուներ ուժի ռեսուրս, պայմաններ թելադրելու կարողություն, ռազմավարական ինքնավարություն և «փոխված իրավիճակի հետևանքները «վերապրելու» ունակություն, տվյալ դեպքում Անգլիան, և ոչ միայն:

Բրիտանական արտաքին քաղաքականությանը բնորոշ մոտեցումը չեն կարող իրենց թույլ տալ սակավ ռեսուրսներով փոքր պետությունները, ինչպես օրինակ Հայաստանն է:

Փոքր պետության նման վարքագիծը` «Այս պահին խոստացիր ամեն ինչ, հետո իրավիճակ կփոխվի», գրեթե միշտ հանգեցնում ծայրահեղ ընտրության` վատի և վատթարագույնի միջև:

Նման օրակարգով փոքր պետության նկատմամբ արտաքին վստահության քվեն ավելի շուտ է մաշվում ու չեղարկվում, քան այն ժամանակը, որը պետք է ծառայեր «իրավիճակի փոփոխմանը», արդունքում արձանագրվում է պետության ձախողումը:

Փոքր պետության արտաքին քաղաքական կարևորագույն կապիտալներից է` կանխատեսելիությունը, իսկ խոշորինը` ճկունությունը:

Հետևաբար Հայաստանը չէր կարող և չի կարող խոստանալ ամեն ինչ, իսկ հետո ասել թե իրավիճակ փոխվեց:

Ելնելով վերոգրյալից՝ Հայաստանի անվտանգությունը սկսվում է ոչ թե բազմակողմանի հավաստիացումներից, այլ կարմիր գծերի պաշտպանության պատասխանատվությունից»: