Դու հո «Խաթաբալա»-ի Մարգրի՞տը չես, որ Եվրոպան «քեզ մեզ վրա սաղացնի»

Նիկոլ Փաշինյանը 2018-ին չէր ասում, թե ով է իրեն ֆինանսավորում և ինչ արտաքին ուժեր են իր մեջքին կանգած։ Այն ժամանակ դեռ ժողովուրդը պատրաստ չէր լսելու, որ «ժողովրդական առաջնորդը» իրականում միայնակ չէ իր ճանապարհին, որ նրան ուղղորդողներն ու առաջ մղողները ոչ թե հրապարակում կանգնած մարդիկ էին, այլ քաղաքական տեխնոլոգիաներ, դրսի շահեր ու հաշվարկված աջակցություն։ Եթե իմանար, նրան «օդ կթռցներ»։

Նա ժողովրդական ծովի մեջ մտավ որպես ժողովրդական ալիքները կառավարող հմուտ լողորդ, այնինչ լողալ չգիտեր։ Նրան համապատասխան սարքավորումներով պահում էին ջրի երեսին․ մեդիա փչոց, արտաքին լեգիտիմացում, «ժողովրդի անունից խոսելու» մենաշնորհ։ 2018-ին ասում էր՝ ժողովուրդ, դուք ինձ բերեք իշխանության, ես ձեզ կփրկեմ։ Ժողովրդին թվաց, թե իր ծոցից թռած մեկն է, ոչ թե դրսից փաթեթավորված նախագիծ, և նրան իշխանություն տվեց։
Տվեց ու փոշմանեց։ Տվեց ու ութ տարի «գլուխը ծեծում է», որ չի կարողանում նրանից ազատվել։ Փոշմանեց ոչ միայն նրանից, այլ նաև իրենից՝ իր իսկ ընտրությունից, իր հավատալուց։ Այն ժամանակ Փաշինյանի ընտրվելու գաղտնիքը «ժողովրդի վրա խաղալն էր»։ Ժողովրդական խոսք, ժողովրդական ձև, ժողովրդական դեր։

Հիմա փոխվել են ժամանակները։ Ինքն էլ գիտի, որ իրեն չեն հավատում, որ իրեն տանել չեն կարողանում, ու էլ չի կարող «ժողովրդական խաղ տալով» առաջիկա ընտրություններում վերընտրվել։ Ժողովրդի հետ խաղը ավարտված է, և հիմա խաղադրույքը դրված է ոչ թե ժողովրդի վրա,  այլ ժողովրդի վրայով։

Դրա համար այլ քայլի է դիմում։ Փաշինյանին թվում է, թե իր նորաձև կրթությամբ, վերևից նայող խոսույթով, «ժողովուրդը չի հասկանում» տրամաբանությամբ արդեն փոխել է հասարակությանը, այլ ուղղությամբ է տարել և առանց քաշվելու խոստովանում է, որ ինքը ոչ թե սեփական ուժերով է մտնելու արդեն փոթորկված ծով, այլ արտաքին ազդեցությամբ։ Բաց-բաց ասում է, որ իրեն փող են տալու, ֆինանսավորելու, որպեսզի կարողանա վերընտրվել։ Այսինքն՝ իշխանության լեգիտիմության աղբյուրը այլևս ոչ թե քվեն է, այլ դրամը։

Եվ հետաքրքիրն այն է, որ արտաքին ուժերը այլևս չեն թաքցնում, որ դա նրանց խնդրել է Նիկոլ Փաշինյանը։ Փող տվողն էլ էնտեղից հասկացնում է Հայաստանին՝ տեսե՜ք հա, ես կանգնած եմ Փաշինյանի մեջքին ու ոչ մեկդ չհամարձակվի ձեն-ծպտուն հանել։ Ես ֆինանսավորելու եմ, որպեսզի Հայաստանում արտաքին միջամտություն չլինի։
Սա արտաքին միջամտություն չի՞… Երբ իշխանության վերարտադրությունը կախված է դրսի փողից, դրսի համաձայնությունից ու դրսի «կանաչ լույսից», դա ինչպե՞ս անվանենք, եթե ոչ միջամտություն՝ ոչ միայն ընտրությանը, այլ պետությանը։

Սա ունի մի պարզ բացատրություն։ Փաշինյանին էլ չեն կարող «սաղացնել մեզ վրա»։ Ոչ միայն Փաշինյանը, Եվրոպան էլ տեղյակ է, որ Փաշինյանն այն «հարսնացուն չէ», ում սիրել է փեսան՝ ժողովուրդը։ Սերը վաղուց անցել է, մնացել է միայն պարտադրանքը։ Անգամ հարսանիքն էլ որ լինի, միևնույն է, փեսան նրան թողնելու ու փախչելու է։
Փաշինյանի սիրած այլաբանությամբ եմ միտքս բացատրում, իսկ վերջում ուզում եմ հարցնել՝ դու հո «Խաթաբալա»-ի Մարգրի՞տը չես, որ Եվրոպան «քեզ մեզ վրա սաղացնի»։

Հասմիկ Բաբաջանյան

«Հրապարակ օրաթերթ»