Եկեղեցին չպետք է մտնի իշխանության կեղտոտ խաղի մեջ

Պետություն–եկեղեցի սահմանները մշուշվել են։  Քաղաքական իշխանությունը ներգրավվել է Եկեղեցու ներքին կարգապահական հարցերի մեջ։ Եթե հաշվի առնենք, որ քաղաքական իշխանությունն իր բոլոր կառույցներով  վստահության խոր ճգնաժամի մեջ է , պիտի ընդունել,  որ  երկիրը հայտնվել է խիստ վտանգավոր խաչմերուկում։ Հանրությունը չի վստահում քաղաքական իշխանությանը և նրա յուրաքանչուր քայլ դիտարկում է որպես պառակտիչ գործողություն։ Իսկ դա հանգեցնելու է մոտավորապես այն վիճակին, երբ հակառակորդը խախտում է սահմանները։

Կոնկրետ այս դեպքում քաղաքական  իշխանությունը հանրության աչքում եկեղեցու սահմանը խախտող ուժ է։ Եվ զարմանալ պետք չէ, երբ այս կամ այն կողմից հնչում են հայտարարություններ, որ պետք է կանգնել Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու կողքին ու հավաքվում են Էջմիածնում։ Սա հոգևոր մարդկանց տարածքն է,  եթե կարելի է այսպես արտահայտվել՝ նրանց օրորոցը, նրանց ծնողների սեփականությունը, իրենց հանգստությունն ու անվտանգությունը։ Իշխանությունը փորձում է իր ներխուժումը կապել այնտեղ ծառայող մարդկանց վարքի կանոններով, բայց հանրության մեջ իշխանությունն  ունի այնպիսի խորը  վստահության ճգնաժամ, որ նման քայլերը կարող են վերածվել բախումների։ Այնպիսի բախումների, ինչպիսիք լինում են պատերազմի ժամանակ, երբ հակառակորդը խախտում է սահմանը։

Հասարակության համար սա մեծ վտանգ է, որովհետև երկու շատ տարբեր համակարգեր՝ քաղաքականն ու հոգեւորը, խառնվում են իրար։ Հոգեւոր հարցերը, որոնք պահանջում են եկեղեցական ինստիտուցիոնալ լուծում ու գաղտնիություն, դարձել են պետական–քաղաքական դաշտի մաս։ Եկեղեցին չի կարող և չպետք է մտնի իշխանության կեղտոտ խաղի մեջ։ Հենց մտավ խաղի մեջ, պարտությունն անխուսափելի է։ Եթե իշխանության հորձանքը միշտ գրոհող է, ապա Եկեղեցու ուժն այն չէ, որ պատասխան գրոհ սկսի։ Նրա ուժը հենց հակառակն է․ մնալ առանց շտապողականության, առանց վախի, առանց թատերական հակազդեցության, որպեսզի հանրությունը տեսնի ոչ թե երկու կողմերի բախում, այլ պահվածքի տարբերություն։ Եկեղեցին նման պայմաններում կարևոր քայլ  պիտի անի՝ չդառնալ իշխանության համար ճակատ։ Ինքը առանձին իշխանություն է՝ իր կանոնական ինքնավարությամբ և պետք է գործի դրա սահմաններում։ Քաղաքական իշխանությունը կարող է գրոհել, կարող է մեղադրել, կարող է կրկնել իր մեթոդները, բայց չի կարող ներս մտնել Եկեղեցու դաշտ։ Հենց դա է պատճառը, որ նա Եկեղեցուն է փորձում մտցնել քաղաքական դաշտ, որը նրա տարածքը չէ։ Դուրս հանել իր Տնից, ու հարցերը լուծել դրսում։

Հասմիկ Բաբաջանյան

hraparak.am