ԻՆՉՈՒ՞ ՈՉԻՆՉ ՉԻ ԽՈՍՎՈՒՄ ԵՐԿԱԹՈՒՂՈՒ ԱՂԵՏԻ ՄԱՍԻՆ

ԻՆՉՈՒ՞ ՈՉԻՆՉ ՉԻ ԽՈՍՎՈՒՄ ԵՐԿԱԹՈՒՂՈՒ ԱՂԵՏԻ ՄԱՍԻՆ

Հայաստան մտնող նավթամթերքի և հացահատիկի մեծագույն մասը, եթե ոչ ամբողջականությունը գալիս է Վրաստանով` երկաթուղով։
Այդ երկաթուղին Դեբեդի վարարման արդյունքում բազմաթիվ հատվածներում վնասվել է։ Փլուզումները 5-6, իսկ որոշ տվյալներով էլ` էլ ավելի հատվածներում ոչնչացրել են երկաթգիծը։
Ցամաքային ճանապարհներից Լոռիով անցնող մայրուղին նույնպես վնասված է։ Տավուշով անցնողը փաստացիորեն գտնվում է թշնամու վերահսկողության ներքո, որովհետև նրա զորքն ընդամենը մետրերի վրա է կանգնած։
Ճանապարհը նորոգելու մասին մտածելու սկզբի մասին այս իշխանությունները հայտարարում են։ Այսինքն` նոր-նոր սկսում են մտածել, որ ճանապարհը թերևս պետք է նորոգեն։
Իսկ երկաթուղի՞ն։ Երկաթուղու մասին ոչ միայն որևէ խոսք չկա և մամուլն էլ դրան չի անդրադառնում, այլև` երկաթուղու վերաբերյալ անգամ չեն էլ մտածում։
Ընդ որում` երկաթուղին այս առումով առավել կարևոր է` քան ցամաքային ճանապարհը և առավել թանկ ու բարդ պրոցես է` քան ասֆալտը։
Ինչի՞ է սա հանգեցնելու շատ շուտով և ինչու՞ ոչինչ չեն անում։
Շատ շուտով, ընդամենը շաբաթների ընթացքում սա Հայաստանում ստեղծելու է պարենային սով։
Հացահատիկի ցամաքային ճանապարհային մուտքը գների ահռելի բարձրացման է բերելու և ստեղծելու է դեֆիցիտ։
Մյուս կողմից փլուզվելու է առանց այդ էլ սպեկուլյատիվ սկզբունքով աշխատող նավթամթերքների շուկան։
Վառելիքի գները դառնալու են աստղաբաշխական, իսկ ստեղծվող դեֆիցիտը ոչ միայն ապրանքը դարձնելու է անհասանելի, այլև, ելնելով տեղային ցեղային փողապաշտական-գիշատչական առանձնահատկություններից` կրկնակի կամ եռակի թանկացնելու է այն վառելիքի գները, որոնք մինչ այս էլ մտնում էին Հայաստան միայն ասֆալտային ճանապարհներով, օրինակ` հեղուկ գազը։
Ինչու՞ ոչինչ չի արվում։
Երկաթգծի փլուզումը նվեր է Ադրբեջանին, Թուրքիային և իհարկե Ռուսաստանին։ Եվ իհարկե, փաշինյանական վարչախմբին։
Առաջ է գալիս Զանգեզուրի միջանցքի «անխուսափելիության» հարցը։ Ճանապարհները վնասված են, երկաթուղին չկա` Նիկոլ Փաշինյանը ճիշտ էր, Ադրբեջանին ու Թուրքիային այլընտրանք չկա և ամեն բան հանձնելով խաղաղություն ստանալն ու ճանապարհների բացումն այլընտրանք չունեն։
Միաժամանկ թեմա է բացվելու` Ադրբեջանից նավթամթերք գնելու «անհրաժեշտության» մասին, իսկ Թուրքիայից` ուղիղ ճանապարհով հացահատիկ ներկրելու։ Այս վերջինի մասով առկա է վաղուց շրջանառվող դավաճանական տերպետրոսյանական պատմությունն այն մասին թե ինչպես Առաջին Արցախյան պատերազմի ժամանակ «բարեհոգի» Թուրքիան հայերին փրկեց սովից ու ուղիղ գծով հացահատիկ տվեց։
Դա նախադեպ է այսօր արվելիք նույնատիպ, բայց արդեն համակարգային քայլի համար` Հայաստանը ադրբեջանաթուրքական պետական համակարգում ինտեգրելու որդեգրված ճանապարհին։
Շահում է նաև Ռուսաստանը, որովհետև Վրաստանից իր երկաթուղային կապը ժամանակավորապես (մինչև Հայաստանի լիակատար ինտեգրումն Ադրբեջանի մեջ` անկախատեսք սատրապության կարգավիճակով), փոխարինվում է երկաթուղային մատակարարմամբ` Ադրբեջանով, այդ թվում ոչ միայն Հայաստանի հարավով, այլև` առկա Ղազախ-Իջևան երկաթգծի միջոցով, որի մասին դեռևս ոչ ոք ոչ մի տեղ չի խոսել և որի շնորհիվ լուծվում է իր ռազմավարական առաջնահերթության միակ ու ամենակարևոր խնդիրը տարածաշրջանում` իր ցամաքային կապի ստեղծումը դաշնակից Թուրքիայի հետ։
Այս ողջ համատեքստում այլևս արդեն չի էլ սարսափեցնում ժողովրդի ու հատկապես իրեն քաղաքագետ ու վերլուծաբան հռչակած թ-ական գործակալական ցանցի բացարձակ լռությունն այս թեմայի առնչությամբ, որն առնչվում է Հայաստանի կործանման ընթացող գործընթացին։
Հիմա, այս գրառումից հետո, թերևս այս մինչ այժմ չխոսված ու չքննարկված նյութը արծարծվի մի փոքր, բայց այն կմնա անտեսված, որովհետև քաղաքական պատվերը հիմա ճիշտ հակառակ ուղղությամբ է իջեցված բոլոր լրատվամիջոցներով հանդես եկող գործակալ-«վերլուծաբաններին»։
Մինչև սովն ու ահռելի գնաճը կսկսվեն։
Ու այդժամ նոր բացատրություններ ու նոր քարոզ կսկսվի ոչ թե պատասխան պահանջելու ակնհայտորեն միտումնավոր այս անգործության համար, այլ` ճիշտ հակառակը` կսկսվի քարոզ` դրա հետևանքով մեկ այլ հանցավոր դավաճանական քաղաքականություն վարելու և ներդնելու օգտին։
Հայաստանն արդեն իսկ ադրբեջանաթուրքական սատրապություն է։
Եվ այդ գործընթացը շատ շուտով է՛լ ավելի է խորանալու։

Հայկ Մարտիրոսյան