«Արյուն թափելը դառնում է սովորական». Ռուբեն Աղուզումցյան

«Հայելի» ակումբում լրագրողների հետ հանդիպմանը  Հայաստանի կառավարման ակադեմիայի կառավարման հոգեբանության ամբիոնի վարիչ, պրոֆեսոր Ռուբեն Աղուզումցյանն այսօր  կարծիք հայտնեց, որ հայկական բանակում կան հոգեբանների համար նախատեսված հաստիքներ, սակայն տղամարդ հոգեբաններ չկան: «Հայկական մտածելակերպն ու աղջիկը բանակում այդքան էլ համատեղելի հասկացություններ չեն, դե իսկ տղամարդ հոգեբանների թիվը մեծ չէ»,- ասաց Աղուզումցյանը: Նա նշեց, որ խորհրդային տարիներին բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների հատուկ ֆակուլտետներում քաղաշխատողների էին պատրաստում, ովքեր իրականում հոգեբաններ էին: «Խորհրդային միության փլուզումից հետո այդ ամենը վերացավ: Հիմա հայկական զինված ստորաբաժանումներում հոգեբանների հաստիքներ կան, բայց հոգեբաններ չկան»,- ընդգծեց Ռուբեն Աղուզումցյանը: Անդրադառնալով վերջին օրերի սպանություններին՝ հոգեբանը արձանագրեց, որ սպանություններ միշտ էլ եղել են. «Սպանություններ այս կամ այն թվով միշտ էլ եղել են, ուղղակի դրանց բացահայտումն է աճել: Ժամանակին արգելված է եղել այդ թեմաներով ինֆորմացիայի տարածումը, և մենք չենք էլ իմացել, թե ով, ինչքան, ոնց է սպանել: Միայն քրեական դատավարության միջոցով ենք տեղեկացել այդ դեպքերին»: Այնուհետև, հոգեբանն առանձնացրեց մի շարք գործոններ. «Մարդու վարքն այնպիսի բան է, որ կարող է շատ անսպասելի ձևով դրսևորվել: Անձը երբեմն կարող է այնպիսի բաներ մտածել ու անել, որ իրեն բնորոշ չէ: Պատահականություններ միշտ կարող են լինել, կարող են լինել նաև թաքնված, կուտակված գործոններ, որոնք հանգեցնում են  ոչ համարժեք վարքի: Ամենակարևոր գործոնը երեխայի դաստիարակությունն է: Դաստիարակությունն այն մակարդակի վրա չէ, որ պետք է լինի ու ձևավորի մարդուն: Վերջին մի քանի տասնյակ տարիների ընթացքում փոխվել են դաստիարակությանն առնչվող գործողությունները: Լինի դա ընտանիքում, թե դպրոցում, դաստիարակության վրա մենք սկսել ենք անհամեմատ ավելի քիչ ուշադրություն դարձնել: Մինչդեռ հոգեբանական  օրինաչափություն է, որ անձի ձևավորման հիմքը մանկության ժամանակ է դրվում ու դրսևորվում: Եթե այդ գործընթացի ժամանակ թերություն կամ բացթողումներ են լինում, ապագայում դա կարող է հանգեցնել այն բոլոր իրողություններին, որոնց հետ հիմա շփվում ենք: Ագրեսիվությունը կրում է համաշխարհային բնույթ, հաճախ սպանությունը, մարդուն նսեմացնելը հերոսացվում է, ու երեխաները, որոնք չեն կարողանում ճիշտ գնահատել արարքը, միայն գործողությունն են ընկալում: Արդյունքում արյուն թափելը դառնում է  սովորական»,- ընդգծեց Ռուբեն Աղուզումցյանը: