Ընդդիմության ընդդիմությունը Նիկոլ Փաշինյանի բարեկամն է

Հունիսի 20-ի ընտրությունները Հայաստանում չլուծեցին ներքաղաքական ճգնաժամը, թեեւ փոխվեց խորրդարանական ռասկլադը եւ ավելի արմատական ընդդիմություն հայտնվեց իշխանության կողքին, սակայն Հայաստանին պատուհասած աղետը՝ Քաղպայմանագրի տեսքով շարունակում է միահեծան կառավարումը: Իսկզբանե հեռանկարային չէր այս իշխանության կազմակերպած ընտրություններին մասնակցելը՝ մի պարզ պատճառով, որ իշխանությունը կեղծելու է եւ ընդհանրապես Հայաստանում որեւէ ընտրությամբ իշխանափոխություն տեղի չի ունեցել, սակայն ունենք այն , ինչ ունենք: Մյուս կողմից չի փակվել փողոցային պայքարի հնարավորությունը, ցանկացածը կարող է հանրային հզոր ալիք գեներացնել, քանի որ անգամ իշխանության աջակիցների մոտ է հիասթափություն նկատվում, ինչը պայմանավորված է ՀՀ սուվերենության ամենօրյա կորստով: Սակայն արիուտես, որ հայրենի ընդդիմությունը փոխարենը կրկին գեներացնի այդ շարժումը, զբաղված է միմյանց պառակտելով: Հատկապես ակնհայտ է, որ արտախորհրդարանական ուժերն ու անհատ ընդդիմադիր գործիչները ավելի շատ քննադատում են ոչ թե Նիկոլ Փաշինյանին ու նրա իշխանությանը, այլ խորհրդարանական ընդդիմությանը եւ մանավանդ՝ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի ղեկավարած Հայաստան դաշինքին:
Այն, որ այդ քննադատությունների մեջ օբյեկտիվության եւ արդարացիության տարրեր կան, որեւէ մեկը դա չի հերքում, այո, Հայաստանն այսօր ոչ ստանդարտ իրավիճակում է եւ հետեւաբար անգամ ինստիտուցիոնալ հարթակում պետք է ոչստանդարտ պահված դրսեւորել: Բազմիցս ենք կարեւորել, որ ընդդիմությունը չպետք է բավարարվի միայն խորհրդարանական հարթակով եւ ցանցային պայքարը պետք է զուգահեռի դրան:
Սակայն մյուս կողմից՝ չի կարելի մեղադրել միայն մեկ-երկու ուժի ու ձեռքերը լվանալ, դատավորի կարգավիճակ ստանձնել եւ կրնկակոխ հետեւել խորհրդարանական ընդդիմության պահվածքին: Իսկ ով է ասել, որ միայն խորհրդարանական ընդդիմությունը պետք է պայքարի, այո, նրանք տնօրինում են ընտրողների ծանրակշիռ քվոտայի, բայց կրկնում ենք՝ Հայաստանում պահն այնպիսին է, որ ցանկացած կայծ կարող է մեծ հրդեհի հիմք հանդիսանալ: Դրանից բացի մենք պետք է մոռանանք քաղաքական մրցապայքարի մասին, արենայում մի ոտատեղ բացելու մասին, քանի որ սկուտեղին հայրենիքն է, եւ վերջապես ընդդիմությանը թուլացնող ցանկացած հարված ուժեղացնում է այս աղտեաբեր իշխանությանը եւ Հայաստանն ավելի արագ տեմպերով մոտեցնում նոր սպառնալիքների: Ուստի իրար քննադատելու, իրար թքել-մրելու փոխարեն համազգային համախմբման քայլեր են հարկավոր:

Անի Սահակյան