Ցինիզմը կլափի Փաշինյանին ու իր իշխանությանը

44-օրյա պատերազմի վերքերը դեռ թարմ են, այդ պատերազմի արդյունքում կորցրեցինք Արցախի պետականությունը։ Մազից է կախված նաև ՀՀ պետականությունը, հազարավոր զոհեր, ավերված երկիր, հազարավոր խեղված ու հաշմված ճակատագրեր,անտուն մարդիկ,իսկ իշխանությունը խրախճանքների մեջ է։ Ամեն օր մի հավաքույթի մասին ենք լսում, էլիտար հարսանիք-կնունքներ, հանգիստ, մի խոսքով՝ կյանքն ինչպես որ էր, այս պատերազմ տանուլ տված իշխանության մոտ շարունակվում է նաեւ այսօր։ Իհարկե, կյանքը շարունակվում է եւ անգամ սգակիր մայրերի դեմքին կարող է ծիծաղ հայտնվել, բայց անբարոյականություն է, ցինիզմի գագաթնակետ, երբ կյանքի բնականոն ընթացքը վիրավոր երկրում վերածում են խրախճանքի։

Օրինակ այն օրերին, երբ Արցախում տոնում էին անկախության հռչակման 30-ամյակը եւ քաղաքական-հասարակական շրջանակների քննարկումների կիզակետում Հայաստանի հանրապետության բարձրագույն իշխանության՝ Արցախ չմեկնելու փաստն էր, հանկարծ հայտնի դարձավ, որ Նիկոլ Փաշինյանը հենց այդ օրերին եռօրյա արձակուրդ է վերցրել եւ ընտանյոք հանդերձ վայելում է Տավուշի տեսարժան վայրերում։ Իսկ պետության երկրորդ պաշտոնյան՝ ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանը տժժում է Հայաստանից դուրս՝ Հունաստանում՝ մի շարք իմքայական պատգամավորների եւ նրանց կանանց հետ։ Իհարկե, հոգեբանները պետք է ասեն, թե ինչ են զգացել Արցախի դահիճները երկիրը բզկտելուց, 75 տոկոսը թուրքին նվիրելուց հետո Արցախի անկախության օրը փարթիների մասնակցել, սակայն վստահ ենք, որ իշխանության աջակիցներն ու նրանց վստահության քվե տվածները սեփական հոգեվերլուծությունն արդեն իսկ արել են ու հասկացել, թե ով են իրենք եւ ինչի արժանի։ Իրականում այս մարդկանց ժեխի տեղ դնողները ոչ թե նրանք են, որոնք իրենց այդպես են հրապարակավ անվանել, այլ իշխանությունները։ Մենք տեսնում ենք, որ Նիկոլ Փաշինյանի աջակիցների թվում քիչ չեն պատերազմից տուժածները, անգամ նրանք, որոնք զինվոր են կորցրել։ Դեռ մի կողմ դնենք, որ ՀՀ բարձր իշխանությունը Արցախ չի այցելել, թքած ունի Արցախի կարգավիճակի, ապագայի եւ առհասարակ արցախցիների վրա, բայց չէ՞ որ պատերազմից մեկ տարի էլ չի անցել եւ առնվազն բարձրաստիճանների մակարդակով չէր խանգարի համեստություն դրսեւորել, զուսպ լինել, զերծ մնալ խրախճանքներից, կամ այնպես անել, որ դրանք չդառնան հանրային սեփականություն։ Բայց այս մարդկանց չտեսությունը սահմաններ չունի, անծայրածիր է եւ արդյունքում ունենք այն, ինչ ունենք։ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցները իրենց աջակիցներին այսպիսով ասում են, որ այո, մենք վայելում ենք կյանքը, օգտվում երկնային հաճույքներից, չենք զրկում ճոխություններից, ու լավ ենք անում, իսկ դուք պիտի ընդունեք մեզ այնպիսին, ինչպիսին կանք, քանի որ դուք եք մեր առջեւ վառել կանաչ լույս այդ ամենն անելու, կյանքը վայելելու համար, իսկ դուք պետք է հավատաք, որ ոչ լափում ենք, ոչ թալանում, այլ այդ գերթանկարեք հյուրանոցներից օգտվում ենք Աստծո ողորմությամբ։ Քանզի Աստված է մեզ ուղարկել երկիր՝ դառնալու ձեր՝ անուղեղների փրկիչը։

Իսկ իրականում Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմը համառորեն եւ կրնկակոխ շարժվում են Սերժ Սարգսյանի եւ նախկինների հետագծով, այս մարդիկ այնքան են կտրվել իրականությունից, մարդկանցից, որ թերեւս չեն էլ զգում իրենց ցինիկության աստիճանը։ Հուսանք եւ սպասենք, որ շուտով հենց այդ ցինիզմի հետեւանքներն է խժռելու այս իշխանությանը։

Անի Սահակյան