Ոչ թե պաշտպանության, այլ` փորձանքի նախարար

Ադրբեջանում գտնվող հայ գերիների խնդրով Հայաստանի պաշտպանության նախարարությունը չի զբաղվում։ Այս մասին հայտնի դարձավ Ազգային ժողովի պատգամավորներին՝ Պաշտպանության նախարարության կողմից տրված գրավոր պատասխանից։
Պարզվում է՝ ԱԺ երեք անկախ պատգամավորներ՝ Վարդան Աթաբեկյանը, Թագուհի Թովմասյանը և Աննա Գրիգորյանը, գրությամբ դիմել են Պաշտպանության նախարարությանը՝ խնդրելով հանդիպում՝ Ադրբեջանում գտնվող հայ գերիներին առնչվող խնդիրները քննարկելու համար։

Պաշտպանության նախարարությունից ի պատասխան պատգամավորների գրության՝ հայտնել են, որ Պաշտպանության նախարարությունը գերիների վերադարձի հարցով չի զբաղվում, ուստի պատգամավորների առաջարկած հանդիպումը գտնվել է ոչ նպատակահարմար։
Ինչ է ստացվում, ստացվում է այն, որ պատերազմից հետո Հայաստանի պաշտպանության նախարարությունը, ի դեմս իր դեկորատիվ նախարարի, ոչ այնքան պաշտպանության, որքան փորձանքի առաքելություն է իրականացնում: Մեր զինվորներին բրախում է սահման, որտեղից նրանք գերի են ընկնում Ադրբեջանին, իսկ ինքը հայտարարում է, թե գերիների հարցով չի զբաղվում, ավելին` ձեռքերները չորով լվանում է խնդրից: Եթե ոչ բանակի եւ հատկապես առաջնագծի վերազինմամբ է զբաղվում, ու մենք տեսնում ենք, թե ինչ սոսկալի պայմաններում են մեր զինծառայողները պահում պատերազմից հետո առաջացած առաջնագիծը, մեր դիրքերը, ոչ զորամաս ունեն, ոչ նորմալ պայմաններ եւ ապաստանում են խարխուլ վրանների տակ, ոչ գերիների հարցով է զբաղվում, ուրեմն ինչին է պետք այդ կառույցը:

Լավ, ընդունենք, որ դրանով զբաղվում է ԱԱԾ-ն։ Ու վե՞րջ։ Պաշտպանության նախարարությունն իրեն պատասխանատու չի՞ համարում կատարվածում:
Ադրբեջանում գերեվարված անձինք՝ ժամկետային, պահեստազորային, թե կամավորական, պետք է առաջնային գտնվեն ձեր ուշադրության ներքո, քանզի ձեր փնթի եւ անկազմակերպ աշխատանքնաների արդյունքում է, որ մեր քաղաքացիները տարբեր հանգամանքներում գերեվարվել են։
Իսկ ՊՆ-ն իրեն այնքան անհոգ եւ անպատասխանատու է զգում, որ նույնիսկ պատգամավորների հանդիպման առաջարկն է մերժում։
Մի քանի օր առաջ էլ Արավուս գյուղի հովվի հայտնի դեպքի առթիվ, որին ադրբեջանցի զինծառայողները քաշքշել էին, պաշտպանության նախարարի աթոռը զբաղենող Վաղարշակ Հարությունյանն անվրդով մեղքը գցեց հովվի վրա, մոտ է գտնվել ադրբեջանական դիրքերին, ինչի պատճառով էլ քաշքշուկ է հրարվել:
Միգուցե Վաղարշակ Հարությունյանը մի ձեռնարկ գրի սահմանամերձ կովերի եւ մնացած կենդանիների համար, կամ անձամբ գնա եւ կենդանիներին սովորեցնի, որ չի կարելի մոտենալ ադրբեջանական դիրքերին, այս մարդն այն կարգի անադեկվատ է, որ մոռացել է իրենց շնորհիվ այդ մարդկանց տներն արդեն իսկ ադրբեջանցիների դիրքերի մատույցներում են, այդ մարդիկ իրենց ուժերով ամեն օր տարաբնույթ բանակցությունների մեջ են ադրբեջանցիների հետ՝ արտ անելու, անասուններ արածացնելու, իրենց գյուղում հանգիստ քայլելու համար։

Անի Սահակյան