Իշխանության համար գերիներից, անհետ կորածներից ավելի կարեւոր հարցեր կան

Իմ Քայլը մարտի 19-ին հրատապ արտահերթ նիստ է նախաձեռնել օրակարգում «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» սահմանադրական օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին նախագծերի փաթեթն է, որը քննարկվելու է առանց գլխադասային հանձնաժողովի եզրակացության եւ ապա նաեւ երկրորդ ընթերցմամբ:
Հիշեցնենք, որ խորհրդարանի հերթական քառօրյան նախատեսված է մարտի 23-ին, թե ինչով է բացատրվում իշխող մեծամասնության շտապողականությունը, այդ ինչ հրատապ հարցեր են, որ իշխանությունը չի համբերում օր առաջ լուծում տալ, պետք է ուսումնասիրել օրակարգային հարցերը:
Այսպիսով՝ իրավաբանական հանրույթն արդեն արձագանքել է այդ նախագծերին, համաձայն որոնց առաջարկվում է Բարձրագույն դատական խորհրդին օժտել դատարանների բնականոն գործունեությունն ապահովելու լիազորությամբ, ԲԴԽ-ն իրավունք կունենա ընդունելու նորմատիվ իրավական ակտեր: Փաթեթի ընդունման պարագայում, դատավորին կարգապահական պատասխանատվության ենթարկելու համար, արդարադատության նախարարից եւ Ընդհանուր ժողովի էթիկայի եւ կարգապահական հարցերի հանձնաժողովից բացի, ԲԴԽ-ին դիմելու իրավունք կունենան նաեւ ֆիզիկական եւ իրավաբանական անձինք: Իսկ ԲԴԽ-ն կարող է որոշել այս կամ այն գործը վերցնել որեւէ դատավորից եւ տալ մեկ ուրիշին, որպես պատճառաբանություն նշելով փորձառությունը, արդյունավետությունը, ծանրաբեռնվածությունը։
Եւ ուրեմն, հասկանալի է, որ իշխանությունը Գագիկ Ջհանգիրյանին գործուղելով ԲԴԽ այն վերցրել է Ջհանգիրյանի վերահսկողության տակ եւ հիմա դատական համակարգը կառավարելու է ըստ իր քաղաքական շահի նպատակահարմարությունից ելնելով:

Փաստորեն, ԱԺ փոխխոսնակ Ալեն Սիմոնյանը ամենայն անկեղծությամբ օրերս խոստովանեց, որ «դատարանները վերցնելու» են իրենց ձեռքը ու իրենց սրտի դատավորներին մակագրելով գործերը լուծելու են ցանկացած մեկի հարցերը:

Փաստորեն, Հայաստանում մինչք քաղաքական ճգնաժամը խորանում , երկրում կյանքը կարծես կանգ է առել, չկա մի ոլորտ, որտեղ կա զարգացում, առաջընթաց , երբ հետպատերազմական խնդիրները՝ սոցիալական, անվտանգային, հումանիտար, տնտեսական, մնում են չլուծված, երբ հարյուրավոր գերիների հարցը կախված է օդում եւ Ալիեւը հայտարարել է, որ այլեւ գերի չունեն իրենց մոտ, երբ հարյուրավոր ծնողներ դեռ փնտրում են իրենց երեխաների մասունքները, իշխանությունը այս բոլոր հարցերի վրա ուշադրությունը բեւեռացնելու փոխարեն լծվել է դատական իշխանությունը իր ձեռքը վերցնելու եւ այդպիսով քաղաքական հարցեր լուծելու գործին:

Անի Սահակյան