Սթափվի՜ր գժուկ

ԵԿՄ նախագահ, քայլական պատգամավոր Սասուն Միքայելյանը ԵԿՄ-ի անունից հայտարարությամբ է հանդես եկել և սթափության կոչ արել և նախազգուշացրել, որ Ադրբեջանը նոր պատերազմի է պատրաստվում, «հակառակորդ երկրի ղեկավարն արդեն հոխորտում ու սպառնում է Զանգեզուրը նվաճել»։

Նա առաջարկել է 8 կետից բաղկացած ծրագիր:
Անշուշտ, ԵԿՄ նախագահի առաջարկը չի կարող կյանքի կոչել Իլհամ Ալիեւի կողմից նսեմացված և նվաստացված Նիկոլ Փաշինյանը:Նա չի կարող միավորել հասարակությանը, քանի որ հասարակության մի զգալի մասը չի կարող համակերպվել դավաճան և կապիտուլյանտ ղեկավար ունենալու հետ...

Հետաքրքիր է՝ իշխանությունների սպասարկու Սասուն Միքայելյանն ինչու սթափության կոչ չէր անում, երբ Նիկոլ Փաշինյանը Արցախի հարցի հետ կապված հայտարարում էր, թե սկսել է իր զրոյական կետից, երբ Փաշինյանը հայտարարում էր <Արցախը Հայաստան է եւ վերջ>՝ հրահրելով նոր պատերազմ: Ինչու Միքայելյանը նման կոչով հանդես չեկավ, երբ Նիկոլ Փաշինյանն Արցախում դավադիրներ ու դավաճաններ էր փնտրում, երբ Արցախի եւ Հայաստանի նախկին նախագահներին դատարան էր տանում, երբ վարկաբեկում ու վիրավորում էր հերոսներին: Իսկ միգուցե սթափության կոչ արվեր, երբ պատերազմի երրորդ օրը դադարեցվել էր մոբիլիզացիան եւ զորահամալրումը , երբ պատերազմի բովով անցած մարդկանց Արցախում թույլ չտվեցին մասնակցել այս պատերազմի, մոտ գնալ հրամանատարական բունկերին, կամ գոնե լսել նրանց խորհուրդները: Սթափության կոչ պիտի աներ, երբ Աննա Հակոբյանը հայտնվեց հրամանատարական բունկերում, երբ պատերազմի օգնության ֆոնդերը մսխվեցին որոշ իշխանականների կողմից: Այդ կոչն անեիր այն ժամանակ, երբ ձեր քայլիսների լակոտակրատիան պատերազմի օրերին Արցախում սելֆիամանիային էր հագուրդ տալիս, երբ պատերազմի առաջին օրերին Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում էր, որ անկախ պատերազմի ելքից, մենք մեզ պիտի հաղթած համարենք: Սթափության կոչ էր պետք պատերազմի երրորդ-չորրորդ օրը, երբ ԳՇ պետը ձեզ տեղեկացնում էր, որ մենք իվիճակի չենք դիմագրավելու եւ ժամ առաջ պետք է պատերազմը դադարեցնել: Կամ գոնե այն ժամանակ, երբ նահանջ հրահանգ էր տրվում, հետ կանչում ռազմիկներին, բայց չէին ականապատում դաշտը՝ ճանապարհ բացելով թշնամու առջեւ:
Երբ թշնամին հասել էր Շուշիի մատույցներ ու դիմակայելու հրահանգ չէր տրվում:

Այդ կոչը պիտի արվեր այն ժամանակ, երբ Նիկոլ Փաշինյանը մերժում էր Պուտինի բազմակի առաջարկությունները, որոնցում Շուշիի հարցն ընդգրկված չէր, երբ նախկին նախագահներին թույլ չէին տալիս մեկնել Մոսկվա, երբ ՊՆ-ում սպառազինության ծրագիր էր փոխվում, երբ Ննիկոլ Փաշինյանը ոչնչացնում էր ԵԿՄ-ն: Եւ առյասարակ սթափվելու կարիք ունես ինքդ, երբ հայտարարում էր, որ արցախյան ազատամարտի հաղթանակը պաաս կարեւոր էր, քան թավշյա հեղափոխությունը, երբ օրերս ասացիր, թե 30 տարվա մեջ եթե բանակ ունենայինք, այս օրին չէինք հասնի: Հիմա եկել կոչ ես անում, որի իրական նպատակը, հասկանալի է, թե որն է:
Խոսում ես երկիրն ապակայունացնող քաղաքական ուժերից ու անհատ բախտախնդիրներից, որոնց դեմ առաջարկում ես պայքարել, ձեզանից բախտախնդիր կա՞ այս երկրում, եթե խոսքդ Նիկոլ Փաշինյանին է ուղղված, ապա լավ կանես հստակեցնես, եթե ոչ, ապա ներքին թշնամիներ փնտրելու փոխարեն լավ կանեք պատասխանեք արտաքին թշնամիներին, այլ ոչ թե բերաններդ ջուր առած ենթարկվեք ձեր կիրթ բարեկամի ստորացումներին: Այնպես որ ինչպես դասականը կասեր՝ <Սթափվիր գժուկ>>, ինքդ սթափվիր, քանի դեռ ուշ չէ:

Անի Սահակյան