Նիկոլի վիժվածքները

Այս բառն ամենեւին էլ պետք չէ որպես վիրավորանք ընդունել, դա տիպիկ բնութագրական է, եթե կուզեք փաշինյանական դեգեներատներից ոմանց անձնագիրը: Այո, միայն վիժվածքները կարող են տեղի ունեցածից հետո ադրբեջանական շահերի պաշտպանությամբ զբաղվել, Ադրբեջանի ու այդ ժողովրդի հետ հարաբերություներ հաստատելուց խոսել: Այս պահին, երբ դեռ հողը չի ներծծել մեր տղաների արյունը, այս օրերին, երբ խաղաղ պայմաններում թուրքը շարունակում է իր բարբարոսությունները եւ մորթում է մեր պապիկներին ու տղաներին, խոշտանգում եւ հրապարակավ նվաստացնում մեր ռազմագերիներին, առնվազն թուրքից էլ վատը պետք է լինես նրանց արդարացնելու կամ նրանց հետ շփվելու համար: Դա կարող են անել ու պրոպագանդել Նիկոլ Փաշինյան հողատու դավաճանի ապազգային պատգամավորները եւ հատկապես ամենասրիկա վիժվածքները: 

ԱԺ իմքայլական պատգամավոր Մարիա Կարապետյանին եւ պաշտպանության եւ անվտանգության հարցերի հանձնաժողովի նախագահ Անդրանիկ Քոչարյանին հարկ է անհապաղ գործուղել Բաքու՝ Կարապետյանը համոզված է, որ մեր ռազմագերիներին «շատ լավ են վերաբերում» այնտեղ, Քոչարյանն էլ առաջարկում է դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատել Բաքվի հետ, որքան էլ բարդ է։ Երկուսով թող բարեկամական խումբ ստեղծեն եւ գերիներին բերեն Հայաստան։ Մերկապարանոց պնդումներից գործի անցնեն։

Հիշեցնենք, որ Մարիա Կարապետյանի թրքասիրության մասին ազգն իմացավ դեռեւս 2018-ի մայիսին, երբ նա հայտնվեց թուրքական հեռուստաընկերություններից մեկի եթերում ու մանրամասն հաշվետվություն տվեց թավշյա հեղափոխության մասին: Նա փաստացի այնքան հարազատ ու ջերմագին է ընդունում մեր թշնամուն, որ հարկ է համարում այստեղ կատարվող իրադարձությունների մասին մանրամասն զեկուցել:
Ավելին հայ եւ թուրք հասարակության մերձեցման լոբբինգ անել: Այս թրքասեր պատգամավորուհուց ավելին սպասել թերեւս չէինք կարող: Սորոսաթուրքական գրանտներն այնքան են կուրացրել ապազգային այս էակին, որ նա չի տեսել կամ էլ չնկատելու է տվել կտտանքների ենթարկվող ռազմագերիների մասին պատմող տեսանյութերը: Դե իսկ Անդրանիկ Քոչարյանի պես դավադիրի մասին խոսելն ավելորդ է: Մի մարդ, ով մինչեւ այս պատերազմը փորձում էր ինքնահաստատվել Արցախն ազատագրած գեներալների հաշվին եւ իր տխրահռչակ հանձնաժողովով փորձում էր հողին հավասարեցնել բոլորի աշխատանքը, իսկ 44 օրվա պատերազմից հետո էլ ձեռքերը սկսեց տաքացնել բանակի եւ նրա ղեկավար Դավիթ Տոնոյանի վրա, ամեն դավաճանության կարող է գնալ: Բայս այստեղ դա չէ հարցը, քանի դեռ այս անուղեղ թրքաբարո տարրերն են այս իշխանության ղեկին, կա մտահոգություն, որ կարող են կյանքի կոչել իրենց խելացնոր իդեաները, այդ թվում՝ այս մեկը: Իսկ դիվանագիտություն հաստատել Ադրբեջանի հետ, կնշանակի ընդունել այս իրավիճակն Ադրբեջանի զավթած տարածքներով:

Անի Սահակյան