Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի վտանգավոր ներկայությունը

Ներքաղաքական դաշտում անհավանական կոնսոլիդացիա է տեղի ունեցել, նկատի ունենք առաջին հերթին Հայաստանի և Արցախի նախկին ղեկավարների հանդիպումները՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի, Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի, Բակո Սահակյանի եւ Արկադի Ղուկասյանի հանդիպումը հույս են ներշնչում, որ պատերազմում բեկում մտցնելու նպատակով թշնամուն դիմագրավելու համար անհրաժեշտ ներքին միասնականությունն արդեն կա, որը սակայն ցանկալի, բայց բավարար չէ վերջնական հաղթանակի համար: Միեւնույն ժամանակ հանդիպումն, իսկապես, սենսացիոն էր, հատկապես ՀՀ առաջին եւ երկրորդ նախագահների առերեսման տեսանկյունից: Տեր-Պետրոսյանն ու Քոչարյանը տարիներ շարունակ չեն հանդիպել, համենայնդեպս, վերջինը, որի մասին ազդարարվել է,1998-ին է եղել։ Ռոբերտ Քոչարյանի երդմնակալությանը ներկա է եղել նաև Տեր-Պետրոսյանը: 98-ից հետո առաջին նախագահը մեկ անգամ էլ Հոկտեմբերի 27-ից հետո է կոչով դիմել քաղաքական դաշտին համախմբվել Ռոբերտ Քոչարյանի շուրջը: Երկրորդ նախագան իր ինքնակենսագրական գրքում պատմում է, որ երբ այդ օրերի թոհուբոհն անցել է, ցանկություն է ունեցել զանգել, անդիպել Տեր-Պետրոսյանին ի պատասխան ցուցաբերած աջակցության, սակայն հաջորդիվ ներկայացնում է, թե իր համար հենց առաջին պահից տեսանելի է եղել, որ առաջին նախագահին շրջապատող ուժերը՝ ՀՀՇ-ականներ եւ այլն, ամե ինչ փորձել են բարդել հենց իր՝ Քոչարյանի վրա, այդ պատճառով էլ չի հանդիպել: Մյուս կողմից՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ակնկալիքներն էլ իրականություն չեն դարձել առ այն, որ որոշ քաղաքական ուժեր կխնդրեն իրեն կրկին ստանձնել պետության ղեկը, որը կորցրել էր Վազգեն Սարգսյանի ճնշման ներքո , քանի որ փորձում էր կյանքի կոչեր Արցախի հարցում իր հայտնի՝ տարածքներ, խաղաղության դիմաց սկզբունքը:
Դրանից ի վեր երկու նախագահների միջեւ կապը կարծես հիմնովին խզվել է, առաջին նախագահը անգամ ի պաշտպանություն ինստիտուտի հայտարարությամբ հանդես չեկավ Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ իրավական անարդարության վերաբերյալ, նույնիսկ երբ վերջինս գտնվում էր բանտում: Պատմությունը թերեւս կտա Տեր-Պետրոսյանի այս պահվածքի նկարագիրը:
2008-ին տասնամյա լռությունից հետո մեծ քաղաքականություն վերադառնալուց հետո տեսանք , թե ինչպիսի իրավիճակ ստեղծեցին ինքն ու իր թիմը,որի պատանդն է ցայսօր պետոությունը: Կրկին վերադառնալով պատմական հանդիպմանը, չենք կարող չբարձրաձայնել, որ, այո, Տեր-Պերոսյանի ներկայությունը Արցախի հարցի ցանկացած ֆորմատի քննարկումներում ինքնին վախ է առաջացնում՝ իր հայտնի դիրքորոշման առումով: Ի տարբերություն Փաշինյանի, ով կարող է վայրկյանների ընթացքում հազար անգամ մանեւրել եւ դիրքորոշում փոխել, առաջին նախագահն այս հարցում իր հստակ տեսակետն ունի՝ <<Քանի Արցախի հարցը կա, Սերգոն լավ չի ապրի>> կամ ավել ուշ այն մոդիֆիկացրեց՝ <<տղա եք, պահեք Արցախը>>:Կյանքը ցույց տվեց, որ երեսուն տարի պահեցին: Բայց ըստ էության Փաշինյանն այնքան է խճճվել իր մանեւրումներում, որ եկել հասել ենք այս վիճակի, որ անհավանական իրողությունների ենք բախվում: Բայց այդուհանդերձ, որքան էլ ողջունենք միասնականության գաղափարը, միեւնույն է Քոչարյան-Տեր-Պետրոսյանը մոտեցումները էականորեն տարբերվում են միմյանցից եւ ինչպես ասացին՝ չի կարելի ոգեւորվել առաջին նախագահի հայտնությամբ:

Անի Սահակյան