Կառավարությո՞ւն, թե՞ դասախոսների բանակ

Եթե մենք չկրթվենք, եթե մենք խելոք բիզնես չանենք՝ փող չենք աշխատելու, երեկ Վայոց ձորի և Արարատի մարզ կատարած այցելությունների ընթացքում հայտարարել է վարչապետ Կարեն Կարապետյանը, կարևոր համարելով գյուղական շրջաններում բնակչության կրթության խնդիրը: Դժվար է վիճարկել իհարկե կրթության կարևորության մասին նրա դիտարկումը: Միարժեք է, որ Հայաստանի համայնքների զարգացման գործում չափազանց մեծ նշանակություն ունի կրթությունը: Սակայն, միևնույն ժամանակ պետք է հասկանալ, որ վարչապետի պաշտոնը պետք է զգալիորեն տարբերվի դասախոսի պաշտոնից, և դասախոսությունները չէ, որ պետք է լինեն պետության գործառույթները, պետական բարձրագույն պաշտոններ զբաղեցնող անձանց գործառույթները: Եվ ուրեմն, հռչակագրային ուղենիշներից զատ, հասարակության զարգացման համար նրանք պետք է ապահովեն նաև մեխանիզմներ: Օրինակ, երբ խոսվում է կրթության կարևորության մասին, ապա իշխանությունը համայնքային բնակչությանը պետք է բացի դասախոսությունից, ներկայացնի նաև մեխանիզմ` կրթական ենթակառուցվածք, մատչելի, նախնական արագ արդյունք ապահովող, որը հնարավորինս կարճ ժամանակում կօգնի հանրությանը փոխվել, այլ հայացքով նայել կյանքին ու հնարավորություններին: Իհարկե դեռ այլ հարցէ բուն հնարավորությունների խնդիրը, սակայն ինքնին կրթության խնդիրը լուծելու համար՝ մարդկանց պետք է ցույց տալ հնարավորությունը, ռեալ տարբերակը: Հոդվածն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ «Ժամանակ» թերթի այսօրվա համարում