Հանցագործությունն ապացուցելը շատ ավելի դժվար գործ է, քան օդի մեջ մեղադրանքներ իջեցնելը

«Առավոտ»-ի խմբագիր Արամ Աբրահամյանը գրել է.

«Արդեն 25 տարի է՝ լսում եմ հետևյալ երկխոսությունը։ Ընդդիմություն. «Իշխանավորները թալանչիներ են»։ Իշխանություն. «Անուններ տվեք, թող դատախազությունը զբաղվի»։ Ընդդիմություն. «Դուք այդ անունները մեզնից լավ գիտեք»։ Բնականաբար, քաղաքացիների զգալի մասը շատ գոհ է ընդդիմության այդ «խրոխտ» պահվածքից, բայց խնդիրը, ցավոք. շարունակում է փակուղում մնալ։ Որովհետև հանցագործությունն ապացուցելը շատ ավելի դժվար գործ է, քան օդի մեջ մեղադրանքներ իջեցնելը։ Իհարկե, երբեմն պատահում է, որ պաշտոնյան պարզապես կաշառք է վերցնում, ինչպես որ դա, ենթադրաբար, արել է Ռուսաստանի տնտեսական զարգացման նախարար Ալեքսեյ Ուլյուկաևը։ Ռուս իրավապահները, որոնց բողոքել է «Ռոսնեֆտը» (որն իրականում հենց իշխանական շրջանակների բիզնեսն է), զբաղվել են այդ հարցով մոտ մեկ տարի և վերջապես, իրենց խոսքերով, բռնել են նախարարին հանցանքը կատարելիս։

…Մի խոսքով՝ պետք է վերահսկել ոչ միայն եկամուտները, այլև ծախսերը, եթե խոսքը պետական պաշտոնյաների մասին է։ Ենթադրենք, վարչապետն ունի տուն մեկ միլիոն դոլար արժողությամբ, ենթադրենք, նա «Գազպրոմ»-ում ստանում էր աշխատավարձ՝ ամիսը 20 հազար դոլար, որոնցից 10 հազարը ծախսում էր տան շինարարության վրա, հետևաբար 7-8 տարում նա կարող էր նման տուն կառուցել։ Այսինքն՝ մի քանի տվյալի հայթայթումը և դրանց համադրումը կարող են շատ արագ հաստատել կամ հերքել չինովնիկների վերաբերյալ կասկածները։

Ո՞ր մարմինը պետք է դրանով զբաղվի։ Ինձ թվում է՝ խորհրդարանական հատուկ հանձնաժողովը, որի մեջ չպիտի մտնեն իշխող կուսակցության ներկայացուցիչները։ Այդ հանձնաժողովը պետք է իրավասություն ունենա ստանալու ցանկացած տեղեկանք և պարզաբանումների համար կանչելու ցանկացած պաշտոնյայի՝ սկսած նախագահից (հետագայում սկսած վարչապետից)։ Չէ՞ որ բոլոր չինովնիկները գործը ոչ թե իշխելն է, այլ ընդամենը ծառայելը»:

Հոդվածն ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում: