Սերժ Սարգսյանի շռնդալից նշանակումը

Նախագահ Սերժ Սարգսյանն այսօր եզրափակել է Կարեն Կարպետյանին  վարչապետի պաշտոնում  նշանակմամբ ազդարարված  փոփոխությունների  շքերթը: Այդ իմաստով նշանակումների նշանակումը դարձավ Վիգեն Սարգսյանին պաշտպանության նախարար նշանակելու որոշումը: Թեպետ այդ մասին խոսակցություները ԶԼՄ-ներում արդեն մի քանի օր է, ինչ  շրջանառվում էին, սակայն  այդ նշանակումը անիրատեսական էր թվում: Որքան էլ որ պաշտպանության նախարարի պաշտոնը քաղաքացիական է, պաշտպանության նախարարի պոստում  մենք հիմնականում  տեսել ենք ռազմական գործիչների, բացառությամբ ,թերևս,  Վազգեն Մանուկյանի: Հայասատանի մյուս բոլոր պաշտպանության նախարարները` Սերժ Սարգսյան , Վազգեն Սարգսյան, Սեյրան Օհանյան,  Միքայել Հարությունյան , Վաղարշակ Հարությունյան, Նորատ Տեր-Գրիգորյանց եղել են  զինված ուժերում աշխատած, բանակում ճանապարհ անցած մարդիկ: Միակ քաղաքացիական նախարարը՝ Վազգեն Մանուկյանը շատ կարճ աշխատեց՝ ընդամենը մի քանի ամիս / 1992-93 թվականներին/: Չնայած չափազանց  կարճ ժամանակահատվածին, արդյունավետության  տեսանկյունից  Վազգեն Մանուկյանի պաշտոնավորումը, օրինակ, լուսահոգի  Վազգեն Սարգսյանը  բարձր  էր գնահատում: Ի՞նչ կարող է տալ չդադարող պատերազմի ռեժիմում գտնվող  Հայաստանին  ռազմական գործի հետ կապ չունեցող պաշտպանության նախարարը: Ընդ որում Վիգեն Սարգսյանը դասական իմաստով անգամ բանակում չի էլ ծառայել: Նրա կենսագրության մեջ նշված է, որ 2000-2003 թվականներին ծառայել է Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերում: Իրականում այդ տարիներին Վիգեն Սարգսյանը եղել է այն ժամնակվա պաշտպանության նախարար Սերժ Սարգսյանի ռեֆերենտ-խորհրդականը և այդ աշխատանքը համարվել է ծառայություն: Պաշտպանության նախարարության դերը  Հայաստանում օբյեկտիվերեն ամենակարևորն է դիտարկվում,  ինչպես երկրի պաշտպանության արդյունավետության  հուսալիությունը բարձրացնելու, այնպես էլ՝ քաղաքական անվտանգության առումով: Վիգեն Սարգսյանի նշանակմամբ,  ըստ էության, Սերժ Սարգսյանը մտադիր է բանակում ռեֆորմների խնդիր լուծել՝ նրանից ակնկալելով նվազեցնել բանակում արմատացած  կոռուպցիան ու կաշառակերությունը:  Հատկապես ապրիլյան քառօրյա պատերազմից հետո այս խնդիրն առավել քան արդիական է: Հնարավոր է, որ Վիգեն Սարգսյանին այս առումով  հաջողվի առաջընթաց արձանագրել:  Սահմանների պաշտպանության գործի առումով, սակայն, Վիգեն Սարգսյանից հազիվ թե լուրջ ակնալիքներ լինեն: Այստեղ պատասխանատվությունը Գլխավոր շտաբի պետի վրա է մնում: Քաղաքական առումով պաշտպանության նախարարին վերագրվում է նաև իշխանության անվտանգության ապահովությունը, որը հատկապես  ՊՊԾ գնդի օպերացիայից հետո Սերժ Սարգսյանը չի կարող անտեսել: Այս տեսանկյունից հատկապես ընտրություններից առաջ պաշտպանության նախարարի պորտֆելը կարող էր վստահվել  միմիայն այն մադուն, ով կարող է 2017 –ի ընտրություններից հետո ապահովել իշխանության ցանկալի  կոնֆիգուրացիա: Հայաստանում, որպես կանոն, հաղթում է այն ուժը կամ թեկնածուն, ում սատարում է  բանակն ու պաշտպանության նախարարը. սա աքսիոմատիկ  ճշմարտություն է: Սերժ Սարգսյանը, փաստորեն, այս նշանակմամբ արտահայտում է  իր  վստահությունը, չնայած որ  Վիգեն Սարգսյանն այս առումով Սերժ Սարգսյանի թիմում  մինչև վերջ չհստակեցված կադր է: Նա հավատարմորեն ծառայել է նաև նախորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին,  կա տեսակետ, որ նա երկրորդ նախագահի  կարկառուն կադրերից է: Սերժ Սարգսյանի թիմում ևս Վիգեն Սարգսյանը  իրեն վատ չէր զգում՝ համենայն դեպս  Սերժ Սարգսյանը նրանից դժգոհ չէ: Որքանո՞վ է իրատեսական   Սերժ Սարգսյանի իշխանության վերարտադրությունը վստահել Վիգեն Սարգսյանին, դժվար է ասել:  Նա լավ էր ծառայում, բայց՝ բոլորին: Կարինե Սարիբեկյան