Իշխանությունը վախեցած է. ինքնամեկուսացում կամ 5 տարի ազատազրկում

Հայաստանի Ազգային ժողովը հրատապ արտահերթ նիստում քննարկում է Քրեական և Վարչական իրավախախտումների օրենսգրքում լրացումներ կատարելու մասին օրինագծերի փաթեթը, որով արտակարգ դրության պայմաններում լուրջ խստացումներ են նախատեսվում:
Առաջարկվում է արտակարգ դրության ժամանակ մեկուսացման կամ ինքնամեկուսացման պահանջների խախտման համար սահմանել վարչական պատասխանատվություն՝ նվազագույն աշխատավարձի 300-500-ապատիկի չափով: Արտակարգ դրության ժամանակ սահմանված տեղեկությունների հրապարակման կամ տարածման սահմանափակումների խախտման համար նախատեսվում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 50-300-ապատիկի չափով։
Քրեական օրենսգրքում առաջարկվող լրացումներով էլ արտակարգ դրության ժամանակ մեկուսացման կամ ինքնամեկուսացման պահանջները խախտելը, որն անզգուշությամբ առաջացրել է մարդկանց զանգվածային հիվանդացում, պատժվում է կալանքով մինչև 3 ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը 5 տարի ժամկետով:
Հարցը ներկայացնող արդարադատության փոխնախարար Վահե Դանիելյանը նշել է, որ ՀՀ ներկա օրենսդրությամբ արտակարգ ռեժիմի նորմերի պահպանման խախտումների համար լիարժեք իրավական հետևանքներ չի նախատեսում, ուստի արտակարգ դրության ռեժիմի պահպանումը խնդիրներ է հարուցում:
<<Ոչ բոլոր քաղաքացիներն են հոժարակամ համաձայնվում մեկուսացման կամ ինքնամեկուսացման>>,- ասել է փոխնախարարը:
Օրենսդրական առաջարկվող փոփոխությունները փաստում են, որ իշխանությունն իրականում խուճապի մեջ է և արդեն դիմում է ոչ ադեկվատ քայլերի:

Նախ ԶԼՄ-ների դեմ ձեռնարկվող քայլերն արդեն զավեշտի են վերածվում, խուճապ առաջացնելու անվան տակ անգամ միջազգային լրահոսի թարգմանված նյութերն են հեռացվում: Սա ուղղակի միջոց է ԶԼՄ-ներին ճնշելու և արդեն կապ չունի արտակարգ ռեժիմի նորմերի պահպանման հետ: 
 Ինչից է այդպես վախեցած կառավարությունը և ինչու պետք է քաղաքացին հրաժարվի մեկուսանալ կամ ինքնամեկուսանալ, եթե կեցության նվազագույն պայմանների ապահովման հարցը լուծում ստանա: Կորոնավիրուսով պայմանավորված արտակարգ իրավիճակ հայտարարվել է տարբեր երկներում, և մեկուսացումից հրաժարվելու համար ազատազրկում աշխարհի այլ երկրներում ևս սահմանվել է:5 տարի ազատազրկմամբ սպառնացող պատկան մարմիները իրենք իրենց հարց տվել են` եթե մարդը 14 օր ինքնամեկուսանա, ով է հոգալու նրա ընտանիքի ապրուստի և ամենօրյա հացի խնդիրը: Օրավարձով աշխատող քաղաքացիներին գործատուները չաշխատած օրերի համար պատրա՞ստ են վճարել կամ վճարո՞ւմ են: Ցանկացած մեկուսացում և ինքնամեկուսացում նաև գին ունի, որի դիմաց ինչ-որ մեկը պետք է վճարի: Եթե նման խիստ պահանջներ  սահմանողը պետությունն է, ուրեմն պետությունն էլ պետք է ստանձնի այդ գինը վճարելու պատասխանատվությունը: 30 տոկոս աղքատություն ունեցող երկրում, որտեղ աշխատանքային իրավահարաբերությունների մակարդակը շատ ցածր է, նման կատեգորիկ քայլերն անթույլատրելի են, ավելին` դրանք կարող են լուրջ հակազդեցություն առաջացնել:

Հայկ Դավթյան