Նիկոլ Փաշինյանին բացատրեք, որ Ազգային ժողովը քուչա չէ

«Եթե կան մարդիկ, այդ թվում` քաղաքական գործիչներ, այդ թվում՝ պատգամավորներ, որոնք մտածում են, թե այս հարցում կոմպրոմիսներ են լինելու, եւ որոնք մտածում են՝ այս օրենքի հետ կապված կարող են միջնորդավորված ձեւով պատգամավորի սպառնալ, ուղիղ ասում եմ՝ կպառկեցնենք ասֆալտին։

Թող նրանք անգամ ոչ մի բան էլ մտածած չլինեն, մենք նրանց «կփռենք ասֆալտին» եւ կծեփենք պատերին բառիս բուն իմաստով։ Թող ոչ ոք անգամ չմտածի ծպտուն հանել, լինի նախկին իշխանությունից կամ ներկա, հատկապես եթե հաջողացրել է թալանել հանրապետության երկրորդ քաղաքի ունեցվածքի կեսը։ Թող ականջներին օղ անեն։ Իսկ եթե անտեսեն նախազգուշացումս, ապա դա դուք կտեսնեք ռեալ իրավիճակում»:

Այս տեքստը Ազգային ժողովի բարձր ամբիոնից արտասանեց վարչապետ Նիկոլ Փաքշինյանը` ի լուր ամբողջ աշխարհի: Ի վերջո պետք է հասկանալ, թե ինչքան կարող է շարունակվել շիզոֆրենիայի բեմականացումը պետության թիվ մեկ քաղաքական ամբիոնից: Վերջապոս գոյություն ունի խոսքի նշաձող, քաղաքական հռետորաբանության տարրական կուլտուրա, որից ներքև իջնելը պետության առաջնորդի համար ուղղակի անթույլատրելի է:
Նախ արձանագրենք, որ թալանը քրեական հանցագործություն է: Փաստորեն երկրի թիվ մեկ պաշտոնյան Ազգային ժողովում հաղորդում է ներկայացրել հանցագործության մասին` ասելով, թե իրենք ճանաչում են մեկին, ով հաջողացրել է թալանել հանրապետության երկրորդ քաղաքի ունեցվածքի կեսը: Բոլորը հասկանում են, թե ում նկատի ուներ Նիկոլ Փաշինյանը: Խոսքը Գյումրու նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանի մասին էր: Իրավապահները այսքանից հետո պարտավոր են գործ հարուցել և Նիկոլ Փաշինյանից պահանջել, որ նա ներկայացնի թալանի մասին վկայող փաստեր, և օրենքով նախատեսված պատիժ սահմանել թալանչու նկատմամբ:

Եթե նման փաստեր չկան, կնշանակի վարչապետն ուղղակի զրպարտում է պատգամավորին. այդ դեպքում պետք է պարտավորեցնել, որ նա ներողություն խնդրի պատգամավորից: Բայց ստացվում է, որ նույն Նիկոլ Փաշինյանը այժմ հանդուրժում է, որ երկրորդ քաղաքի կեսը թալանկած մարդը պատգամավորական մանդատ ունենա` պայմանով, եթե նա հանգիստ նստի տեղն ու ծպտուն չհանի: Բայց, եթե համարձակվել է որպես պատգամավոր կարծիք ասել, պետք է ծեփվի պատերին բառիս բուն իմաստով։

Գործադիր իշխանության ղեկավարները և հատկապես վարչապետները միշտ պահել են հրապարակային հավասարակշռված խոսքի էթիկան, եթե անգամ նրանց ընդդիմադիր պատգամավորները, նույն ինքը` նախկին ընդդիմադիր Նիկոլ Փաշինյանը, սադրել է տարբեր ձևերով: Այսինքն` միշտ եղել է գիտակցում, որ Ազգային ժողովի ամբիոնը փողոց կամ, Փաշինյանի բառապաշարով ասած, քուչա չէ, որտեղ քննարկեն ինչ-որ մեկին պառկեցնելու հարցը, եթե անգամ ասվածի բովանդակությունը վերջին ճշմարտության կամ աստվածային բարոյականության մասին է:
Միջազգային տարբեր հետազոտություններով արդեն փաստվել է, որ ատելության խոսքի մակարդակով Հայաստանն աշխարհում առաջին տեղն է գրավում` վերջին տարվա կտրվածքով: Եթե երկրի վարչապետն իրեն թույլ է տալիս այս ոճով խոսել երկրի պառլամենտում, էլ ինչ կարելի է պահանջել կամ սպասել միջինից ցածր ինտելեկտով ՀՀ շարքային քաղաքացուց, որը իրեն հանճարեղ է զգում ֆեյսբուքում հայհոյանք գրելուց: Ինչ կարելի է պահանջել նախարարի հրաժարականը պահանջող ուսանողներից, որոնք դդումներ են շարել նախարարության մուտքի աստիճաններին:
Սա նույն շղթայի շարունակությունն է` ինչ ոճով ու տոնով վարչապետը խոսում է պատգամավորի և քաղաքացու հետ, նույն ոճով ու տոնով, մի քիչ էլ ավել, ստանալու է պատասխան: Այնպես որ` սպասենք ավելիին:

 Հայկ  Դավթյան