Սատանա կա քաղաքում

Քաղաքական անադեկվատությունն այս իշխանությունների գլխավոր սիմպտոմներից է, որն իրեն զգացնել է տալիս գրեթե ամեն օր, իշխանության ցանկացած մեկի միջոցով: Բնականաբար ամենածանրն այս հատկանիշն ախտորոշվել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի մոտ: Նա հերթական ցնցող հայտարարությունն է արել.

«Հայաստանում սակավամտությամբ պայքար է տեղի ունենում՝ մարդկանց անընդհատ ինչ-որ անհեթեթ վախեր ներշնչելով, օգտվելով մարդկանց տեղեկացվածության պակասից, ինչ-որ կեղծ կարգախոսներ դնելով շրջանառության մեջ: Եթե որևէ մեկին թվում է, որ մեզ դրանով պիտի վախեցնեն, իրենք սխալվում են, որովհետև իրենք հանրության կողմից մերժված են ու մղված ենք լուսանցք ու այնտեղից դուրս չեն գալու երբեք»,-կառավարության վերջին նիստի ընթացքում ասել է Փաշինյանը:

Իշխանականների սակավամտության հրապարակային դրսեւորումների մասին հոդվածներով կարելի է հաստափոր հատորյակներ կազմել, օրինակները մեկը մյուսից զիլ են, երբեմնի մշակույթի նախարար Լիլիթ Մակունցի հայտնի արտահայտությունը, թե մշակույթն իր մեջ է, Լենա Նազարյանի էլ ավելի պայծառ բացահայտումը՝ «Կանայք երեխաներ ունենալու առանձնահատկություն ունեն»: Նրանց անգամ սպառնալիքներն են սակավամիտ ու զավեշտալի. իմքայլական Տիգրան Ուլիխանյանն օրինակ ասում է, որ ինքն է թույլ տվողը, էս երկրում ռեպրեսիա լինի, թե չլինի, կամ Արսեն Թորոսյանի «Ճանճից փիղ սարքելու մղումների» մասին մտահոգությունները: Ցանկն անվերջանալի է, բայց կխնայենք մեր ընթերցողի նյարդերն ու չեն մղի անլուծելի գլուխկոտրուկների դաշտ: Իսկ անհեթեթ վախերի մթնոլորտ ստեղծելու մենաշնորհն, անշուշտ, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանինն է: Չնայած, որ նրա թիմակիցները հավես ունենում են, երբեմն գերազանցում են շեփին, ինչպես այժմ ԱԺ նախագահ, իսկ հայտարարության պահին՝ առաջին փոխվարչապետ Արարատ Միրզոյանը, ով հայտարարեց, թե Հայաստանում երեխաներ են գողանում, նրանց օրգանները վաճառում: Իհարկե, այդ սենսացիոն հայտարարությունից հետո այդպես էլ չտրվեց պարզաբանում, թե ինչի մասին էր մարդկանց ահաբեկում պարոն Միրզոյանը, բայց փաստն այն է, որ խուճապային տրամադրություններն ինչ-որ ժամանակով ապահովված էին:
Դե, իսկ Նիկոլ Փաշինյանը վախեր ներշնչելու մեծ վարպետ է, մեկ հայտարարում է, թե Արցախում դավադիր պատերազմի են նախապատրաստում, մեկ ասում է, որ երկրում եւասգեստ մարդիկ են պտտվում, մեկ հանկարծակի լայվ մտնում ու հայտարարում, որ ինչ-որ ուժեր հակահեղափոխության են պատրաստվում: Մի ամբողջ մեկուկես տարի Նիկոլ Փաշինյանի բանուգործը հենց այդպիսի վախի մթնոլորտ ստեղծելն է, նախկիններից թշնամի կերտելը: Անհասկանալի է, մի կողմից Փաշինյանն ասում է, թե նրանք մերժված, լուսանցքում հայտնված ուժեր են, մյուս կողմից պարբերաբար գուժում՝ «Սատանա կա քաղաքում, սատանա կա քաղաքում»եւ այդ սատանաները, բնականաբար նախկիններն են: Մինչեւ երբ է շարունակվելու նախկիններին թիրախ ընտրելով եւ բոբո ներկայացնելով իշխանությունը պահելու գործընթացը, իսկ որ նախկինների հետ մշտնջենական պայքարը այն պարզ հաշվարկով է արվում,որ իրական խնդիրներից հանրության ուշադրությունը շեղի, նախկինների վերադարձով սսկացնի, դրանում կարելի է չկասկածել: Հակառակ դեպքում նա կարող էր հանգիստ թողել նրանց, ընդհանրապես չհիշատակել նախկինների մասին, մանավանդ որ ինքն է հայտարարում, որ նրանք մերժված են եւ այլեւս ոչինչ անել չեն կարող:

Բայց Փաշինյանը ոչ միայն դա չի անում, այլ իր անգործությունը փորձում է ներկայացնել առավելություն նախկինների «հանցավոր գործունեության համեմատություններով». «Էդ ձեթը բաժանվում էր ոչ թե մարդկանց աղքատությունը բարելավելու համար, այլ՝ աղքատության մեջ պահելու համար, որ հաջորդ ընտրություններում այդ նույն մարդկանց ձեթով ու բրնձով տանեն ընտրատեղամաս ու քվեարկել տան, էս պատմությունն ավարտված է Հայաստանում»,- ասում է վարչապետը ու մոռանում, որ ընդդիմադիր կարգավիճակում խոստանում էր մարդկանց կյանքն այնպես բարելավել, որ այդ ձեթի ու բրնձի սպասումներ չունենան: Իսկ թե ինչ է անում հիմա,միանշանակ պարզ է՝ հանրությանն ահաբեկում է նախկինների վերադարձով եւ իրեն թույլ տալիս այլեւս ոչինչ չանել:

Անի Սահակյան