Վտանգավոր դեգերումներ. Փաշինյանը Ռուսաստանի եւ Արեւմուտքի արանքում

Հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանը դեռեւս արտաքին կուրսի դեգերումների մեջ է: Մի կողմից հայտարարում է Ռուսաստանի հետ փայլուն հարաբերություններ կառուցելու, մյուս կողմից այդ պետության դեմ քայլեր է ձեռնարկում: Մի կողմից եւ առհասարակ Փաշինյանի իշխանությունը դիտարկվում է արեւմտյան ազդեցության տակ գտնվող, մյուս կողմից նա հակաարեւմտյան որոշակի քայլեր է անում:

Արձանագրենք, որ հեղափոխությունն ի կատար ածվեց սորոսական հայտնի խմբերի եւ ֆինանսների աջակցությամբ եւ ինչպես ակնկալվում էր Նիկոլ Փաշինյանը չէր կարող դա չարտացոլեր իր իշխանությունում:

Նա մի շարք առանցքային պաշտոններում նշանակեց մարդկանց, որոնք վառ արեւմտամետ էին եւ աչքի էին ընկել հակառուսական դիրքորոշումներով: Օրինակ ԱԱԽ քարտուղար նշանակեց Արմեն Գրիգորյանին, ՊՎԾ պետ Դավիթ Սանասարյանին եւ այլն: Իհարկե, Ռուսաստան-Արեւմուտք ազդեցության դաշտում այս պաշտոնյաները ստիպված եղան մի քանի անգամ կրոնափոխ լինել, սակայն դա գրքի մյուս երեսն է: Արեւմուտքին արված մյուս առանցքային ժեստն, անշուշտ, տրանսգենդեր Լիլիթ Մարտիրոսյանին ԱԺ հասցնելն էր եւ այդ ամբիոնից նրան եթեր տալը: Սա խաթարեց ազգային-ավանդական արժեքներ դավանող ժողովրդի անդորրը, բողոքի ալիք բարձրացավ եւ հենց այստեղ էլ Փաշինյանն ու իր թիմը ետքայլ արեցին, նախ հայտարարեցին, որ այդ աղմուկը կազմակերպված հարձակում է իրենց թիմի վրա, որ իրենք չեն հրավիրել Լիլիթ Մարտիրոսյանին, ապա կոլեգալ պատասխանատվության հարցը դրեց՝ անելով հայտնի հարցադրումները՝ Լիլիթ Մարտիրոսյանը մարդ է, թե մարդ չէ, պետք է արդյոք պաշտպանել նրա իրավունքները թե ոչ: Սրա արդյունքը եղավ ԵՄ դեսպանների կոշտ արձագանքը, որով բոլորին կոչ էին անում ԼԳԲՏ համայնքի վերաբերյալ դրսեւորել հանդուրժող վերաբերմունք եւ խուսափել ատելության քարոզից: Արեւմուտքին ուղղված գործողություններում էր թերեւս , որ Փաշինյանն ընդունել համասեռամոլ Էլթըն Ջոնին, իսկ կրթության նախարար Արայիկ Հարությունյանը՝ Կարաբինային:

Սակայն եթե ուշադիր նկատենք այս բոլոր քայլերին ինչ-որ պահի հաջորդել են հակաքայլեր,օրինակ հետհեղափոխական Հայաստանում շոկ առաջացավ ՊՎԾ-ի դեմ ԱԱԾ գործողությունների, Դավիթ Սանասարյանին եւ իր ենթականերին բիզնես խլելու մեջ մեղադրելու գործողությամբ: Սա ըստ ամենայնի մտրակի եւ բլիթի քաղաքականությունն է, որով Նիկոլ Փաշինյանը մի կողմից ձեռք է մեկնում Արեւմուտքին, մյուս կողմից մահակը պահում ձեռքում, կամ չի հատում անթույլատրելի սահմանը, ինչպես ԼԳԲՏ-ների հարցում:

Կամ օրինակ Ռուսաստանի հետ քաղաքականության հարցում, մի կողմից հայտարարվում է ռուսական պետական ալիքի հեռարձակումը Հայաստանում դադարեցնելու մասին, մյուս կողմից՝ այդ պետությանը սիրաշահելու համար առանց հստակ երաշխիքների, առանց իրավապայմանագրային հիմքի զորք է ուղարկում Սիրիա՝ բորբոքելով նաեւ արեւմտյան գործընկերների զայրույթը:
Կամ այս իրողության պարագայում Փաշինյանի թիմակիցը հանկարծ հայտարարում է, որ Հոկտեմբերի 27-ի գործը պատվիրատուների մասով բացահայտված է, դա Ռուսաստանի մեղքն է: Նշված պաշտոնյաներին էլ թերեւս իրենց պաշտոնում պահում է ընդդեմ Ռուսաստանի, որտեղից ըստ մամուլի բազմիցս նրանց փոխելու պահանջ է ներկայացվել: Մի խոսով՝ այսպիսի իբր կոմպլեմենտար քաղաքականություն է վարում Փաշինյանը:

Անի Սահակյան