Փաշինյանը «կռուտիտների» եւ անձի երկվության արանքում

Իր ասուլիսում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը մի շարք հայտարարություններ է արել, որոնք պարզապես ապշեցնող են եւ մեզ կանգնեցնում են իր անձի նկատմամբ երկվության փաստի առջեւ: Օրինակ նախկին իշխանությունների նկատմամբ քաղաքական հաշվեհարդարի մասին հարցադրումներին Փաշինյանը շատ կոշտ է արձագանքել, անծանոթ ունկնդիրը կարող է մտածել, թե Փաշինյանը իսկապես անտեղյակ է քաղաքական հետապնդումներից եւ,որ նախկինների հետ հաշվեհարդարի գործընթացը սկսել ու առաջ են տանում չար ու չբարեփոխված դատարանները: Սակայն անցած տասը ամիսների ընթացքում Փաշինյանի հայտարարություններն ու առավել եւս այս իշխանական օղակների գործողությունը բոլորովին հակառակի մասին են փաստել, ՀՔԾ-ԱԱԾ պետերի հայտնի գաղտնալսումն ու դատավորներին հրահանգներն էլ վառ ապացույց; Ի պատասխանտ Ռոբերտ Քոչարյանի պաշտպանների հայտարարությանը, թե երկրորդ նախագահի հանդեպ քրեական հետապնդումը «քաղաքական հաշվեհարդար» է, Փաշինյանը հայտարարել է. «Դա անհամատեղելի բառապաշար է մի կառավարության մասին, որը սիրո եւ համերաշխության, հեղափոխության կառավարությունն է: Եթե հաշվեհարդարով լիներ, դրա հնարավորությունն ու ժամանակն էլ կար, այնպես որ, որեւէ մեկի որեւէ գործողություն մի դիտարկեք որպես անձնական զգացում կամ ընկալում: Նման մեկնաբանությունները դրանց հեղինակներին խանգարում են իրավիճակը օբյեկտիվ ընկալել: Այս գործի վերաբերյալ շատ մեկնաբանություններ չանեմ, որպեսզի չդիտարկվի որպես ուղղորդում»: Ընդունենք, որ Փաշինյանը ճիշտ է ասում եւ իսկապես Քոչարյանի նկատմամբ կատարվողը քաղաքական հաշվեհարդար չէ, բայց ի վերջո ինչի համար նստած Ռոբերտ Քոչարյանը, եթե մինչ օրս տասը զոհերի մահվան հանգամանքներով որեւէ գործ հարուցված չէ ու ինչպես երկրորդ նախագահի պաշտպաններն են պնդում՝ չի էլ կարող հարուցվել Քոչարյանի նկատմամբ: Մեկ ուրիշ դրվագով նույնպես Փաշինյանը փորձում է իր ամենասիրելի <<կռուտիտի>> գործով զբաղվել: Նա ասում է, թե ինքը տեղյակ չէ քաղաքային իշխանության գործերից, մասնավորապես, թե ում սրճարաններն են ապամոնտաժում եւ արդյոք նույն ճակատագրին կարժանանան Փաշինյանի սիրելի Սամվել Ալեքսանյանի, կամ ասենք Արարատ Զուրաբյանի, Թոխմախի Մհերի եւ այլոց սրճարանները: «Եկեք բացառենք նման մոտեցումները: Ինձ համար տարբերություն չկա, թե ում է պատկանում սրճարանը: Անգամ եթե այդ սրճարաններից մեկը բարեկամինս լիներ, վերաբերմունքս չէր փոխվի»,-ասում է նա ու հաջորդ պահին մտնում դետալիզացված քննարկման մեջ: «Դա իրավական ձեւակերպումների խնդիր է: Ինձ հայտնի է, որ սրճարանների մի մասի դեպքում հնարավորություն կար պայմանագիրը լուծել միակողմանի: Այլ դեպքերում էլ դատարան են դիմել տնտեսվարողները», ապա հրապարակ է բարձրանում հեղափոխական Փաշինյանը ու մուննաթ գալիս,թե էդ ինչի չեք ասում, ոնց է ստացվել, որ Օպերայի տարածքում ամսեկան 90 հազարով են վարձակալել, ինչի չեք ասում բերեք հաշվարկենք պետությանը հասցված վնասն ու ասենք բերեն բյուջե: Առավել ծիծաղելի էր <<կռուտիտ>> լինում Սերժ Սարգսյանի դեմ անձամբ իր կողմից արված հանցագործության մասին հաղորդման վերաբերյալ: Երբ իրեն հիշեցրեցին, որ այդպես էլ չհասկացանք ովքեր են ճամպրուկներով փող տարել Բաղրամյան 26, որքան են տարել, ում են տարել: Եթե հենց Սերժ Սարգսյանին են տվել, ինչու դրա համար նա պատասխանատվության չի ենթարկվում: Գործարարները իրենց կամքո՞վ են տվել, թե պարտադրանք է եղել: Մի խոսքով՝ իրավական ցանկացած երկրում պետության առաջին դեմքի այդ այդ հայտարարությանը կհաջորդեր քրեական գործի հարուցումը, բայց մեզ մոտ ամիսներ են անցել. <<Գուցե ես մի քիչ շատ եմ սիրում այլաբանություններով խոսել եւ երբեմն այլաբանության եւ իրականության սահմանը շատ հստակ չի>> ,-այսօր հետ է վերցնում իր խոսքերը նա ու հասկանալով ակնարկը արդարանում նաեւ.<<Այդ հարցը շատ են տալիս՝ բա ինչո՞ւ Սերժ Սարգսյանը նստած չի, ու այդ հարցն ինձ է ուղղված: Ես չեմ որոշում՝ ով նստի, ով չնստի: Քրեական գործի նախաքննությունն է որոշում՝ ով նստի, ով չնստի: Սա շատ կարեւոր նրբություն է: Քրեական գործեր կան, որ պետք է քննվեն. Եթե պետք է ինչ-որ մեկը նստի՝ կնստի, եթե պետք է ինչ-որ մեկը պետք է չնստի՝ չի նստի»: Կարծում ենք՝ ամեն ինչ ասված է, Փաշինյանը որտեղ պետք է ձեւանում է, թե ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չէ, բայց երբ մտնում է ազարտի մեջ, բացահայտում է երեւույթը ողջ խորությամբ՝ ապացուցելով, որ ինքն անձամբ է որոշում ում եւ ինչպես հետապնդել: Անի Սահակյան