Մի «կաշառակեր» պատգամավորի պատմություն կամ երբ վարչապետը բազում պաշտոններ ունի

Վարչապետի թեկնածու Նիկոլ Փաշինյանը խորհրդարանում օրերս հայտարարեց, որ ԱԺ պատգամավորներից մեկի վրա գործ կա հարուցված, որը 100 տոկոսով հիմնավորված է, պատգամավորը շուտով կկալանավորվի: «Բայց մենք երեք ամիս է մի թղթի ենք սպասում այլ երկրից, որը ամեն օր այսօր-վաղ են անում: Դա նաև մեր դեսպանատան վատ աշխատանքի հետևանքն է, նաև միգուցե կապեր կան այդ երկրի հետ, որ կարողանում են հետաձգել»,-ասաց Փաշինյանը՝ չմանրամասնելով, թե ում մասին է խոսքը, որ խմբակցությունից է, ինչքան գումարի մասին է խոսքը եւ այլն։ Այս հայտարարությունից հետո բոլորը խորհրդարանով մեկ փնտրում են ապագա մեղադրյալին։ Պատգամավորաց շրջանում մի քանի օր է խուճապ է, քննարկվում է հավանական եւ անհավանական անուններ: Մեդիան <<մեղադրալին>> կարծես գտել է, նա բնապահպանության նախկին նախարար Արամ Հարությունյանն է, որի դեմ հայց է ներկայացրել գործարար Սիլվա Համբարձումյանը: Վերջինս դեռ տարիներ առաջ հայտարարել էր, որ բնապահպանության նախկին նախարար Արամ Հարությունյանն իրենից 14 միլիոն դոլար կաշառք է վերցրել 2008թ. 10 հանքի շահագործման լիցենզիա ստանալու համար։ «Այդ գործով ես 2015թ.-ին հայտարարություն եմ տվել 6-րդ վարչություն, գնացել է Հատուկ քննչական ծառայություն, այնտեղ կասեցվել է հիմքերի անբավարարության պատճառով, հետո 2017թ.-ին հիմքերը ապահովվել է, բայց նորից կարճել են ու երբ իմ Դուբայի գործընկերներն ասացին, որ ուղարկել են բոլոր բանկային փաստաթղթերը, ես դիմեցի հանրապետության դատախազին, հիմա վերսկսել են գործը։ Կաշառքը տվել եմ 2008թ.-ին, իսկ 2009թ-ից իմ հանքերը սկսեցին զրկել լիցենզիայից: Դա փոխանցվեց Էներգետիկայի նախարար Արմեն Մովսիսյանին, որը Սուրիկ Խաչատրյանի մտերիմ ընկերն էր և սկսեցին զրկել: 8 մլն դոլարը ես փոխանցել եմ Դուբայ իրեն տված հաշվեհամարին՝ Արաքս Դիլանյանի հաշվին: Արաքս Դիլանյանը հենց նույն օրն արդեն իր հաշվից փոխանցել է Արամ Հարությունյանի 3 հայտնի գործընկերներին՝ Վիկտոր Մարտիրոսյան, Արմեն Խաչատրյան, Գագիկ Կարապետյան: Իսկ 6 մլն-ը տվել եմ կանխիկ՝ Սուրեն Ավագյանի միջոցով»,- մանրամասնել էր գործարարը ամիսներ առաջ «Երկրի հարցը» հաղորդման շրջանակներում։ Սակայն այս պատմության մեջ կա ոչ պակաս եւս մեկ հանգամանք, որը գրեթե նույնքան դատապարտելի է, որքան այդ պատգամավորի գործողությունները: Խոսքը Նկոլ Փաշինյանի գործելաոճն է, ստացվում է այնպես, որ նա Հայաստանի եւ վարչապետն է, եւ ՀՔԾ ու ԱԱԾ պետը, եւ ընդհանրապես երբ , ինչ պետք է Փաշինյանը սահուն կերպով մտնում է այդ պաշտոնի բեռի տակ ու տեռորի ենթարկում հանրության ինչ-որ խմբերի: Համենայն դեպս մինչ օրս Փաշինյանը, ում աշխատանքային գրաֆիկի մեջ ավելի շատ տնտեսական ու արտաքին քաղաքական հարցերը պետք է լինեն, ավելի շատ իրավապահ կառույցի ղեկավարի դեր է ստանձնել, շատ մանրամասնությամբ տիրապետում է քննչական մարմինների աշխատանքներին, հարուցված գործերի ընթացքին և այլ նրբություններին, քանի իր բուն գործին: Նշանակում է, որ քննչական խմբերը փաստացի ինքն է ղեկավարում եւ սին են խոսակցություններն այն մասին, որ պետական այլ մարմինները, եւ հատկապես դատական իշխանությունը անկախ է ու վարչապետը որևէ կերպ չի ցանկանում միջամտել դրանց գործունեությանը: Փաշինյանը ոչ միայն միջամտում է, այլ բոլոր իրեն բնորոշ ոճով անառողջ մթնոլորտ ստեղծում: Կա՞  Քրեական գործ, ուրեմն քննչական մարմիններն անելիք ունեն, թող գործը ամբողջական տեսքի բերեն, նոր հայտարարվի այդ մասին: Անի Սահակյան