Ու հիմա մենք լուրջ խնդիր ունենք. Հովիկ Չարխչյան

Ցանկացած երկրում, ցանկացած իրավիճակում հասարակության գերքաղաքականացումն իր ետևից ավերածություններ է թողնում: Մենք այս իմաստով, ցավոք, բացառություն չկազմեցինք: Այսօր ներքին բևեռացումը շատ դեպքերում ձեռք է բերում ագրեսիվ որակներ, ընդդիմախոսներին ոչնչացնելու հիվանդագին մոլուցք, նպատակին հասնելու համար միջոցների մեջ ընտրություն չկատարելու հանցավոր հետևողականություն: Ու եթե նույնիսկ ընդունենք, որ հեղափոխական իրավիճակներում գրեթե անհնար է խուսափել առճակատումներից, ամեն դեպքում չենք կարող նաև չարձանագրել, որ հակազդեցությունը ոչ միշտ է ազնիվ և ոչ միշտ են ընտրվում ճիշտ թիրախներ: Արդյունքում, ինչպես ժողովուրդն է ասում, թացն էլ այրվում է չորի հետ: Վարկաբեկվում, անվանարկվում են պատվարժան մարդիկ, ովքեր այս երկրի ու ժողովրդի առաջ նշանակալի ավանդ ունեն: Եվ նրանց միակ «մեղքն» այն է, որ որոշակի հարցերի շուրջ պաշտպանում են այլ տեսակետ և իրենց սկզբունքների մեջ փոփոխական չեն: Մերկապարանոց, չհիմնվորված, մտացածին մեղադրանքներ են նետվում հրապարակ և ոչ ոք չի մտահոգվում, թե որն է ճշմարությունը: Առաջնային նպատակ է դառնում ամեն գնով չեզոքացնել այլակարծությունը, հոգեբանորեն ճնշել նրանց, ովքեր չեն կիսում մյուսների կարծիքը: Նման երևույթներն, ինչ խոսք, չեն կարող ստվեր չնետել հեղափոխության որդեգրած արժեքների վրա: Այդ իսկ պատճառով էլ բոլոր այն մարդիկ, ովքեր սթափ մտածությամբ են օժտված, ահազանգում, տագնապ են հնչեցնում ձևավորվող մթնոլորտի առնչությամբ: Այլապես ի՞նչ արժե սիրո ու հանդուրժողականության մասին կարգախոսը, եթե շրջապատում ոչ սեր ես տեսնում, ոչ էլ առավել ևս` հանդուրժողականություն: Հայտնի բան է, որ մեծ ալիքներն իրեն հետ բերում են նաև շատ փրփուր և շատ աղբ: Ու հիմա մենք լուրջ խնդիր ունենք` ձերբազատվել հեղափոխության վերափոխիչ հորձանքի հետ ներթափանցած ավելորդություններից, մաքրաջրել, զուլալեցնել, հանդարտեցնել տարերքը, կյանքը տեղափոխել բնականոն հուն: Իսկ եթե իրոք ուզում ենք մաքրել մեր երկիրը աղտեղությունից, դա պիտի անել մաքուր ձեռքերով ու մաքուր խղճով: Ուրիշ ճանապարհ չկա, քանի որ հակառակ դեպքում կասկածի տակ կդրվի ողջ գործընթացի բարեհաջող ելքը: Հեղափոխությունը պիտի ինքնամաքրվի: Պիտի մերժվի սևերի ու սպիտակների բաժանելու հանցավոր մտայնությունը, որը պառակտումների սերմ է բերում: Պիտի փակվեն զազրախոսների բերանները: Պիտի սանձվեն բոլոր նրանք, ովքեր պատեհապաշտության դիրքերից հաշվեհարդար են տեսնում մյուսների հետ և դա մատուցում են իբրև պայքար նոր Հայաստանի համար: Պետք է վերջ տրվի ոհմակային մտածողությանը: Չէ՞ որ մարդիկ հենց դրա դեմ ոտքի կանգնեցին: Հովիկ Չարխչյան Գրականագետ panorama.am