Նիկոլի քայլն ու ոստիկանապետի խեղճությունը

Ոստիկանապետ Վալերի Օսիպյանն չի ցանկանում գնահատական տալ «Սասնա ծռեր» խմբի գործողություններին: ՊՊԾ գնդի գրավման վերաբերյալ նա իր գնահատականը կհնչեցնի, բայց դեռևս դատական գործ է ընթանում .«Կգա ժամանակը և ես կարտահայտվեմ, կհնչեցնեմ իմ գնահատականը, բայց այժմ դատական գործ է ընթանում, և դատաքննությամբ ամեն ինչ պարզ կլինի: ՀՀ-ում արդարադատություն իրականացնում է դատական համակարգը, և ես հույս ունեմ ու վստահ եմ, որ դատարանի կողմից ճիշտ որոշումներ կլինեն: Ես պնդում եմ, որ իմ գործընկերների արյունն ու կյանքն ինձ համար թանկ են, և ես չեմ պատրաստվում որևէ կարծիքով փոխարինել այն»,- հայտարարում է Օսիպյանը: Այս հայտարարությունից բառացիորեն մի քանի օր առաջ էլ ոստիկանապետը լրիվ լվանում էր ձեռքերը՝ասելով. «Հայաստանում արդարադատությունն իրականացնում է դատական համակարգը: Հարցերը նրանց ուղղեք… Իսկ թե նրանք հերոսներ են, թե ոչ, կգնահատի դատարանը, կգնահատի պատմությունը, կգնահատի ժամանակը, հայ ժողովուրդը»: Ստացվում է՝ Օսիպյանը, որը զինված խմբից գործողությունների ժամանակ մեկ շաբաթից ավելի ՊՊԾ գնդում գտնվում էր պատանդի կարգավիճակում, տեսականորեն չի բացառում, որ «ծռերը» նույնիսկ կարող են հերոսացվել։ Կասկած չկա, որ Օսիպյանի այսօրվա կարգավիճակն է թելադրում, որ նա այսքան չեզոք արտահայտվի «ծռերի» գործողությունների մասին, որը նախեւառաջ անարգանք է ոստիկանության համակարգի, նրա հազարավոր ծառայողների, ՊՊԾ գնդի դրամատիկ իրադարձությունների ժամանակ զոհված երեք ոստիկանների հիշատակի հանդեպ։ Ի հեճուկս նախկինի, Օսիպյանն այդպես էլ չի հայտարարում, որ կատարվածը տեռորիստական ակտ է, որ հետամուտ են լինելու, որպեսզի իրենց ընկերների սպանության հանգամանքները բացահայտվեն ու մեղավորները պատժվեն օրենքի ողջ խստությամբ։ Ավելին՝ Հայաստանի ոստիկանության պետը նույնիսկ անուղղակիորեն արդարացրել է «ծռերի» խափանման միջոցի փոփոխությունը։ Կան ամբաստանյալներ, որոնք, կարելի է համարել, երկու տարում պատիժ են կրել՝ ասել է նա։ Անշուշտ, «ծռերին» ներելը Օսիպյանի անձնական խնդիր է, սակայն որպես ոստիկանապետ, նա պարտավոր է հստակ դիրքորոշում ունենալ այդ իրադարձության վերաբերյալ եւ իրերն իրենց անուններով կոչել: Ի վերջո միջազգային հանրությունն անգամ այդ իրադարձությունները բնորոշեց ահաբեկչական ակտ, որին զոհ են գնացել իր Օսիպյանի ծառայակից ընկերները։ Ոստիկանապետը այս չեզոքությունը թերեւս թելադրված է իր կարգավիճակով, պատեհապաշտությունն ու շահամոլությունը կարծես թե կուրացրել են ոստիկանապետին: Տպավորություն է, որ է, որ պատանդառության դիմաց Օսիպյանին վարձահատույց են եղել եւ նրան քիչ է հետաքրքրում իր ընկերների սպանության հանգամանքների բացահայտումը կամ հանցագործներին պատժելու անհրաժեշտությունը։ Իսկ նման ոչ կամային ոստիկանապետի պարագայում չի կարող համակարգում չարմատավորվել կոռուպցիան եւ արատավոր մյուս բոլոր երեւույթները: Զարմանալի է նաեւ, թե Նիկոլի ինչին է պետք ծռերի ազատությունը, երբ թավշյա հեղափոխությամբ ինքն ապացուցեց, որ կա զենքով հարցեր լուծելուն այլընտրանք: Գուցե նրան պետք է նման այսպպես կոչված զինված խումբ, որին քաղաքական տարբեր իրավիճակներում կարելի է օգտագործել, կամ էլ քաղաքական արկածախնդրությունն ու հեղափոխական առաջնորդի իմիջից թելադրված քայլ էր նրանց ազատումը: Ամեն դեպքում խիստ տարակուսելի է դատական մարմինների լռությունը: Քոչարյանի կալանքի փոփոխության ժամանակ, երբ բերվում էին հիմնավոր փաստարկներ, ոլորտի մասնագետները մեկ մյուս հետեւից աղաղակում էին դրա անթույլատրելիության մասին, իսկ ծռերի կալանքի փոփոխության ժամանակ քար լռություն է: Անի  Սահակյան